ซีเหอสะดุ้งตื่นจากการสลบไสล สีหน้านางซีดเผือดราวกับกระดาษ เหงื่อไหลท่วมศีรษะเพราะนางฝันว่าเยี่ยนอวี๋กลับมา ฝันว่าเยี่ยนอวี๋และเหล่าขุนเขาและท้องทะเลเหยียบศีรษะของนางจนจมดิน“เหนียงเหนียง ทรงตื่นแล้วหรือเพคะ!” หลิงเย่ว์โล่งอก เพราะว่าซีเหอตื่นเร็วกว่าที่คาดไว้ ซึ่งทำให้ตำหนักสวรรค์เสถียรยิ่งขึ้นทว่าซีเหอกลับใจเต้นระรัว หนังตาก็กระตุกไม่หยุด! ในฐานะที่เป็นมหาเทพ นางรู้ดีว่าสภาพการณ์ของตนเองผิดปกติ นางถามทันทีว่า “สถานการณ์สวรรค์ชั้นเก้าเป็นอย่างไรบ้าง เกิดอะไรขึ้นหรือไม่”หลิงเย่ว์สีหน้าไม่สู้ดีนักเพราะนางต้องการให้ซีเหอพักผ่อนมากกว่านี้ ถึงอย่างไรสายฟ้าหลากสีนั่นก็ทำให้นางบาดเจ็บหนักหากไม่ดูแลรักษาทันทีอาจจะสร้างความเสียหายที่มิอาจชดเชยได้“เกิดอะไรขึ้นกันแน่!” ซีเหอกลับเค้นถามหลิงเย่ว์คุกเข่าลงทันที “องค์หญิงเจ็ดยังไม่กลับมาเพคะ หม่อมฉันสั่งคนไปเร่งแล้ว แต่องค์หญิงเจ็ดก็ไม่ยอม…กลับมา”“เรื่องแค่นี้เองหรือ…” ซีเหอโล่งอก “เซินเซินคงคิดว่าข้าไม่เป็นอะไร นางน่ะมีเหตุผลของนาง ประเดี๋ยวก็บอกว่านางไม่ใช่หมอวิเศษวิโสอะไร ประเดี๋ยวก็บอกว่านางมาแล้วก็ได้แต่อยู่เฉยๆ ช่วยอะไรไม่ได้”
“เหนียงเหนียงไม่ทรงกริ้วก็ดีแล้วเพคะ” หลิงเย่ว์ถอนหายใจโล่งอก นางกลัวว่าเหนียงเหนียงของพวกนางจะบันดาลโทสะทำให้ชีพจรและหัวใจที่เพิ่งฟื้นฟูกลับมาได้อย่างยากลำบากจะระเบิดออกมาอีกครา เกรงว่าต่อไปคงไม่ใช่เพียงไม่สามารถเลื่อ
