ปฐมรำชินีหยวนชู!แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่บัดนี้เมื่อซีเหอได้เห็นเยี่ยนอวี๋ด้วยตำของตนเอง นำงก็ยังคงตกใจมำกอยู่ดีปฐมรำชินีหยวนชู ปฐมรำชินีหยวนชู…นี่คือ ‘ภูเขำลูกใหญ่’ ที่ซีเหอไม่อำจเอำชนะได้ แม้ว่ำนำงจะ‘บิดเบือน’ ภำพลักษณ์ของเหล่ำขุนเขำและท้องทะเลได้แต่ก็ไม่สำมำรถ ‘บิดเบือน’ ภำพของเทพผู้ยิ่งใหญ่บนสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำได้หำกว่ำ…หำกว่ำมีเวลำอีกสำมหมื่นปี กระทั่งสำมล้ำนปี! ซีเหอกล้ำรับรองว่ำเทพผู้ยิ่งใหญ่ท่ำนนี้ก็คงกลำยเป็นเพียงประวัติศำสตร์ทว่ำนำงไม่มีเวลำมำกมำยเช่นนั้นแล้วหยวนชู ท้ำยที่สุดก็หวนกลับมำอยู่ดีซีเหอรู้สึกเหมือนว่ำทุกอย่ำงจบสิ้นลงแล้ว นำงจึงหัวเรำะขึ้น “เจ้ำหน้ำตำเหมือนปฐมรำชินีจริงๆ ดูท่ำเจ้ำคงได้รับสืบทอดพลังจำกปฐมรำชินีจริงๆ สินะ ทว่ำเจ้ำกลับไม่ได้สืบทอดจิตตำนุภำพของปฐมรำชินีมำด้วย เจ้ำถึงมำอยู่ร่วมกับเผ่ำมำรเช่นนี้”“คิดจะเฉไฉ?” เยี่ยนอวี๋ถำมกลับไปเพียงสี่ค ำ นำงรู้ว่ำซีเหอจ ำนำงได้ แต่ซีเหอไม่อยำกยอมรับ ซึ่งเรื่องนั้นก็อยู่ในควำมคำดหมำย
ของนำง ถึงอย่ำงไรกำรกลับมำของนำงก็ถูกก ำหนดไว้แล้วว่ำต้องเป็นฝันร้ำยของซีเหอ“หึ” ซีเหอยังคงยิ้มเรียบเฉย “หำกเจ้ำคือปฐมรำชินีที่หวนกลับมำจริง เหตุใดเทียนจุนจึงไม่ไปต้อนรับเจ้ำ เหตุใดฝ่ำบำทจึงยังคงไม่ออกมำจำกจักรวำลดั้งเดิม ฉะนั้นเจ้ำย่อมไม่ใช่และไม่คู่ควรด้วย”เมื่อฟังถึงตรงนี้ ซีหวังหมู่ผู้อำรมณ์ร้อนก็ทนไม่ไหวแล้ว!ทว่ำเยี่ยนอวี๋เอ่ยขึ้นว่ำ “ซ
