ะนี่เป็นเพียงกำรเริ่มต้นเท่ำนั้น…ครืน!ปัง!…สำยฟ้ำสีด ำแดงที่ระเบิดไม่หยุดถล่มต ำหนัก วัดวำอำรำมและเมืองต่ำงๆ ของอำณำจักรสุริยันจันทรำอย่ำงรวดเร็ว น ำพำมำซึ่งวันสิ้นโลกที่แท้จริงของอำณำจักรสุริยันจันทรำ“จบกัน!”“จบสิ้นแล้ว!…”เหล่ำทวยเพทธรรมดำที่ไม่รู้อะไรล้วนไม่รู้ว่ำเกิดอะไรขึ้นจึงต้องมำเผชิญกับวันฆ่ำล้ำงเผ่ำพันธุ์เช่นนี้!
“หัวหน้ำเผ่ำ! ท ำอย่ำงไรดีขอรับ!” เหล่ำผู้อำวุโสเผ่ำสุริยันจันทรำจะร้องไห้ เหล่ำมหำเทพอำวุโสที่ปลีกวิเวกไปนำนแล้วต่ำงปรำกฏตัวกลำงอำกำศ พยำยำมรักษำค่ำยกลป้องกันและต่อต้ำนโทษทัณฑ์สำยฟ้ำเรื่องรำวด ำเนินถึงตรงนี้…ย่อมไม่ใช่สิ่งที่ซีเหอสำมำรถควบคุมได้จำกทำงไกลแล้ว นำงยิ้มไม่ออกอีก “หยวนชู! เจ้ำต้องกำรจะท ำอะไรกันแน่”น่ำเสียดำย เยี่ยนอวี๋ไม่สนใจนำงแล้วเยี่ยนอวี๋ในบัดนี้ยืนอยู่กลำงอำกำศทำงทิศเหนือสุดของอำณำจักรสุริยันจันทรำ หลุบตำลงมองเผ่ำสุริยันจันทรำด้วยสีหน้ำเย็นชำรำวกับมองแมลงและขยะไร้ค่ำเยี่ยนอวี๋ที่เป็นเช่นนี้…ท ำให้ซั่วเย่ว์พลันนึกแผนกำรอย่ำงหนึ่งขึ้นมำได้ เขำคุกเข่ำหันไปทำงเยี่ยนอวี๋จำกด้ำนหน้ำต ำหนักสุริยันจันทรำ “ปฐมรำชินี! ในเมื่อท่ำนสืบทอดพลังของปฐมรำชินี ข้ำน้อยก็จะยกย่องท่ำนเป็นรำชินี! แต่ข้ำน้อยไม่เข้ำใจว่ำเหตุใดท่ำนจึงต้องกวำดล้ำงตระกูลสุริยันจันทรำของข้ำน้อย ตระกูลสุริยันจันทรำเป็นตระกูลเก่ำแก่ที่เหลือรอดมำแต่สมัยโบรำณ เคยสละเลือดเนื้อให้แก่มหำสงครำมเทพม
