เยี่ยนอวี๋ไม่แยแส นำงรวบรวมพลังไท่ชูไว้เหนือฝ่ำมือแล้ว นำงเคยพูดไว้ว่ำหำกสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำขัดขวำงนำงช่วยเด็กน้อย นำงก็จะไม่สนใจหำกจะต้องท ำลำยทิ้งบัดนี้ แม้ปัญหำของเด็กน้อยจะถูก ‘แก้ไขอย่ำงง่ำยดำย’ อย่ำงกะทันหันเพรำะท่ำนพ่อของเด็กน้อย แต่สวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำแห่งนี้ นำงก็ไม่เสียดำยที่จะท ำลำยมัน! เริ่มจำกบุตรสำวของเทียนตี้ บุตรสำวของซีเหอตรงหน้ำนี้ก่อนแล้วกันพวกเขำเหยียบย ่ำลูกน้องเก่ำของนำงก็สมควรต้องแบกรับกำรโดนเหยียบย ่ำเช่นเดียวกัน ทว่ำ…“ข้ำ…”ตี้เซินที่พยำยำมใช้ล ำตัวเคลื่อนไหว นำงก ำลังร่ำงตัวหนังสือค ำแรกคือ ‘ข้ำ’เยี่ยนอวี๋ชะงักจำกนั้นค ำที่สองคือค ำว่ำ ‘ขอ’สุดท้ำยคือ ‘โทษ’
ตี้เซินที่ไร้ซึ่งตบะวิชำและกระดูกแม้แต่ชิ้นเดียว นำงทั้งพูดไม่ได้และส่งกระแสจิตไม่ได้ ทว่ำในจังหวะนี้นำงคิดว่ำนำงต้องกล่ำวขอโทษที่นำงพูดว่ำ ‘สัตว์เดรัจฉำน’ และ ‘โจรร้ำย’ถึงแม้ใช่ว่ำนำงจะไม่เคยลังเล แต่ตี้เซินคิดว่ำเรื่องมำถึงจุดนี้แล้วปฐมรำชินีไม่จ ำเป็นต้องโกหก และไม่ต้องโกหก เพียงแต่ว่ำ… ไม่เคยมีใครเคยบอกนำงว่ำเหล่ำขุนเขำและท้องทะเลของปฐมรำชินีหยวนชูนอกจำกจะบีบคั้นเสด็จพ่อของนำงทุกทำง อำศัยควำมชอบกระท ำตำมอ ำเภอใจตนเองแล้ว ยังเคยเอำชีวิตเข้ำไปเสี่ยงเพื่อแลกกับสันติของสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำบำงทีอำจจะมี แต่นำงเลือกที่จะเมินเฉย สิ่งที่นำงจ ำได้มีเพียงสิ่งที่เสด็จแม่ของนำงจ ำได้ ถึงแม้นำงจะรู้ว่ำเสด็จแม่เสแสร้งเก่ง ไ
