่นนี้ก็ต่ำงจำกควำมเจ็บปวดที่ต้องสูญเสียร่ำงกำยเมื่อครู่นี้จริงๆ…เฮือก!
เฮือก!…ตี้เซินที่หอบหำยใจไม่หยุด เป็นเพรำะกระดูกกรำมของนำงยังไม่ได้รับกำรรักษำ แม้แต่เสียงกรีดร้องทุกข์ทรมำนก็ร้องไม่ออก มิเช่นนั้นนำงคงกรีดร้องต่อไปแล้ว…เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่เห็นถึงตรงนี้ก็จับศีรษะน้อยๆ ของตน เขำอิงอกของท่ำนพ่ออย่ำงเชื่อฟังเป็นที่สุด น ้ำตำก็ไม่กล้ำไหลออกมำแล้ว หดหำยกลับไปแล้ว น่ำอัศจรรย์จริงๆเมื่อกระดูกกรำมของตี้เซินฟื้นฟูแล้ว ค ำแรกที่นำงร้องคือ “ช่วยข้ำท ำไม!”“ให้เจ้ำดูว่ำข้ำกวำดล้ำงเผ่ำเทพสุริยันจันทรำและซีเหอเสด็จแม่ของเจ้ำอย่ำงไร” เยี่ยนอวี๋ตอบค ำถำมของนำง ในขณะเดียวกันก็บีบกระดูกกรำมของตี้เซินแตกอีกครั้ง “ต่อผิด เอำใหม่”ตี้เซินที่ไม่ทันตั้งตัวร้องโหยหวน น ้ำตำร่วงอีกครั้ง นำงมั่นใจว่ำสตรีนำงนี้จงใจ แต่นำงก็ท ำอะไรไม่ได้ทว่ำตี้เซินที่ถูกช่วยชีวิตไว้จ ำเป็นต้องยอมจ ำนนจำกใจจริงเพรำะว่ำนำงพบว่ำแก่นเทพของนำงถูกเชื่อมกลับไปแล้ว ร่ำงอันศักดิ์สิทธิ์ของนำงยังเหมือนเดิม! สตรีคนนี้ท ำได้อย่ำงไรกัน!อ้อ คงจะเป็นวิชำที่ฝึกฝนมำจำกลูกน้องเก่ำที่แข็งแกร่งเหล่ำนั้นมิน่ำจึงมือหนักเช่นนี้ ช่วยจนรู้สึกอยำกตำย!
ตี้เซินที่ก ำลังเหน็บแนมในใจจู่ๆ ก็ถูกคว้ำข้อมือไว้ นำงท ำท่ำจะชักมือออกทันที น่ำเสียดำยเยี่ยนอวี๋พบบำงอย่ำงผิดปกติแล้ว “หืม?องค์หญิง!?”เยี่ยนอวี๋ที่รู้สึกถึงควำมผิดปกติก็ยกมือขึ้นแตะหน้ำอกของตี้เซินนำง
