ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันป่าเถื่อนที่ถาโถมเข้ามาปะทะใบหน้า
พร้อมกับกำปั้นอวบอ้วนขนาดใหญ่ที่ขยายเต็มคลองจักษุราวกับภูเขาถล่ม!
“ซวยแล้ว!!”
หยางว่านหน้าถอดสี รีบยกฝ่ามือทั้งสองข้างขึ้นมากันที่หน้าตามสัญชาตญาณ
ตู้ม——!!
ทว่าพละกำลังมหาศาลจากกำปั้นนั้น กลับบดขยี้ฝ่ามือของเขากระแทกอัดเข้าไปที่ใบหน้าตัวเองอย่างจัง ส่งร่างของเขาลอยละลิ่วเป็นเส้นโค้งสวยงาม ปลิวกระเด็นออกไปไกลราวกับว่าวสายป่านขาด
ศิษย์จำนวนมากในสนามยังไม่ทันตั้งสติ ก็เห็นเงาร่างหนึ่งถูกซัดปลิวออกมาจากสนามประลอง ร่วงกระแทกพื้นลานกว้างห่างออกไปกว่าร้อยเมตรจนฝุ่นตลบ
เมื่อเพ่งมองดู ก็พบว่าเป็นหยางว่านที่นอนแน่นิ่งหมดสติไปแล้ว สภาพใบหน้าถูกแรงอัดจนบิดเบี้ยวผิดรูปดูไม่ได้!
“ข้าเกลียดที่สุดเวลามีคนเรียกข้าว่าเจ้าอ้วน! ใครกล้าเรียกอีก... ข้าจะทุบให้หน้าเบี้ยวเลยคอยดู!!”
เสียงคำรามด้วยความโมโหดังสนั่นกึกก้อง
อู๋เสี่ยวพั่งยืนตระหง่านอยู่กลางลานประลอง ร่างกายถูกห่อหุ้มด้วย ‘ปราณแท้จริงราชันย์’ สีทองอร่าม ราวกับเทพนักรบจุติลงมาจุติ
ทั่วทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ!
ฮือฮา!
จากนั้นเสียงฮือฮาก็ดังกระหึ่มขึ้นเสียดฟ้า
ตื่น
