ได้เลย!” จิ่วอิงยินดีที่จะเฝ้าที่นี่ ถึงอย่างไรมันก็แอบกินได้!ส่วนเยี่ยนอวี๋ที่สั่งการเสร็จ นางก็ส่งกลิ่นอายของพวกอินหลิวเฟิงให้กับซีหวังหมู่และเทพอัสนี ทั้งสองจำกลิ่นอายที่คุ้นเคยของอินหลิวเฟิงได้ในทันที “ทายาทสายตรงวิหคทมิฬ?”“อืม” เยี่ยนอวี๋พยักหน้า นางเริ่มคิดถึงวิหคทมิฬแล้ว ในขณะเดียวกันก็เป็นห่วงว่าวิหคทมิฬจะตกอยู่ในอันตรายเช่นเดียวกับซีหวังหมู่และเทพอัสนีหรือไม่ มิเช่นนั้นด้วย ‘การอาละวาด’ ช่วงนี้ของนาง พวกมันคงรีบเร่งไปยังจักรวาลดั้งเดิมแล้วเมื่อคิดได้ดังนี้…เยี่ยนอวี๋แววตาเคร่งขรึมลง “ซีเหอ”หากนางไม่จัดการซีเหอและทำให้นางเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป นางก็จะไม่เรียกตนเองว่าปฐมราชินี! ทว่าจู่ๆ ซีหวังหมู่กลับถามว่า “นายท่าน การตายของท่าน ซีเหอสมรู้ร่วมคิดด้วยใช่หรือไม่!”
“นางคู่ควรหรือ” เยี่ยนอวี๋ยิ้มเย็นชา ไม่ใช่เพราะนางดูถูกซีเหอแต่ซีเหอไม่มีความสามารถพอที่จะเข้าร่วมแผนการการตายของนางได้โดยที่นางไม่รู้สึกตัว“ก็ถูก แต่นางต้องรู้อะไรแน่นอน! มิเช่นนั้นหลังจากที่ท่านตายไปเหตุใดจึงเอาแต่เล่นงานเหล่าขุนเขาและท้องทะเล” เทพอัสนีคิดว่าถึงอย่างไรก็หนีไม่พ้นเทียนโฮ่วซีหวังหมู่กลับไม่คิดเช่นนั้น “แม้ซีเหอและคนสารเลวนั่นจะเลวมากจริงๆ แต่ข้าก็คิดว่านางไม่มีความสามารถเช่นนั้น มิเช่นนั้นหากในครานั้นข้าปีนก็ต้องปีนออกจาก ‘เหวลึก’ คำสาปนั่นเพื่อกินซีเหอและคนสารเลวนั่นก่อนค่อยตายให้ได้!”“แล้วเจ้ายัง
