ถามอีก?”“ยืนยันหน่อยไง! ไม่แน่ว่าข้าอาจดูผิดเล่า”…ในขณะที่พวกเยี่ยนอวี๋ล่าช้าไปเล็กน้อย ตี้เซินที่อยู่อีกฟากฝั่งหนึ่งก็หงุดหงิด “เหตุใดจึงยังไม่มาอีก!”“ข้าน้อยมิทราบ” เทพพิทักษ์เองก็รู้สึกไม่สบายใจ คำพูดเมื่อครู่นี้ทำให้เขาคิดว่าพวกเขามาแล้ว สุดท้ายผ่านไปนานแล้วก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาคน
“ไปเตือนท่านพี่ฉางซี โจรนั่นคดเจ้าเล่ห์แสนกล ให้ระวังอุบายของพวกเขา!” ขณะที่ตี้เซินกำชับ นางก็เห็นเมฆสีรุ้งลอยมาบนท้องฟ้า จากนั้น…พ่อแม่ลูกทั้งสามก็เดินออกมาจากเมฆ เยี่ยนเสี่ยวเป่าเพิ่งจะโผล่ศีรษะออกมาจากซอกคอของท่านพ่อจนถึงบัดนี้ เพราะว่ามั่นใจแล้วว่าตนเองจะไม่ถูก ‘ทิ้ง’“เจ้าเด็กฉลาด” เยี่ยนอวี๋จะไม่รู้เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เช่นการแกล้งตายของเด็กน้อยได้อย่างไร นางจิ้มหน้าผากเด็กน้อยเบาๆ แล้ว เด็กน้อยกอดมือของท่านแม่ไว้ยิ้มหวานให้ “แม่…”“เด็กดี อยู่กับท่านพ่อของเจ้านะ อย่าวิ่งเล่นและกินไปทั่ว” จนถึงบัดนี้เยี่ยนอวี๋ยังลืมภาพที่เด็กน้อยกัดนิ้วหัวแม่เท้าของแอนนาไม่ลงสกปรกจริงๆ…“ขอรับ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพิงกลับไปที่อ้อมอกของท่านพ่อ“ฮึ!” ตี้เซินที่ดูถึงตรงนี้ก็พ่นหัวเราะเย้ยหยัน “คนของตนเองถูกจับแล้ว พวกเจ้ายังมีจิตใจเกี้ยวพาราสี สมแล้วที่เป็นเผ่ามารไร้หัวใจ”“พวกเขาอยู่ที่ไหน” เยี่ยนอวี๋ถามอย่างไม่ลีลาตี้เซินมองเยี่ยนอวี๋ ยิ้มเย็นชาและเกียจคร้าน “เจ้าใสซื่อเสียจนคิดว่าข้าจะให้เจ้าเห็นพวกเขาแล้วปล่อยให้เจ้าช่วยพ
