ฟู่!รัศมีหลากสีจมหายเข้าไปในร่างของต้าซือมิ่ง ทำให้ซีหวังหมู่และเทพอัสนีสะดุ้งตกใจ “จวินโฮ่ว!?”จิ่วอิงก็สะบัดหางที่ผูกเชลยศึกไว้พุ่งทะยานเข้ามา “อี้เอ๋อร์?!”เจ้าตัวน้อยทิ้งตัวลงบนแผ่นหลังที่แข็งแรงของท่านพ่อเขา “พ่อ!”เห็นได้ชัดว่าเด็กหนึ่งคนและอสูรสามตัวเป็นห่วงว่าต้าซือมิ่งจะถูกแสงศักดิ์สิทธิ์หลากสีทำร้าย แต่ความเป็นจริงคือพวกเขาคิดมากเกินไป เพราะว่าพวกเขาเห็นในทันทีว่า…แสงศักดิ์สิทธิ์หลากสีไหลออกมาจากร่างกายของต้าซือมิ่งแล้วมันยังวนเวียนรอบกายเจ้าตัวน้อย ฝ่ายหลังส่งเสียง ‘อ้ะเนะ’ อย่างประหลาดใจขึ้นมา เขายังลองยื่นมือไปจับแสงนั้นด้วย“นี่มันเกิดอะไรขึ้น” จิ่วอิงถามด้วยความสงสัยซีหวังหมู่เดาว่า “แสงศักดิ์สิทธิ์ยืนยันตัวตนของจวินโฮ่วและนายน้อยแล้ว?”จิ่วอิงแย้งทันที “บอกแล้วว่าอย่าเรียกจวินโฮ่ว!”“แล้วให้เรียกอะไรเล่า” ซีหวังหมู่ไม่ทราบ“นั่นน่ะสิ” เทพอัสนีสำทับ
“…สามี? ไม่ได้สิ! ทุเรศยิ่งกว่า…” จิ่วอิงที่คิดไม่ออกก็โยนภาระกลับไป “พวกเจ้าคิดเองสิ!”ซีหวังหมู่ “…”มันตัดสินใจเรียกจวินโฮ่วเหมือนเดิม สามีของปฐมราชินีก็ควรจะเรียกว่าจวินโฮ่วมิใช่หรือ มีปัญหาตรงไหนกัน!ในขณะที่ซีหวังหมู่ตัดสินใจเองนั้น มันก็เห็นว่านายท่านของพวกมันตื่นแล้ว “นายท่าน! ท่านเป็นอะไรไป เหตุใดเมื่อครู่ท่านฟื้นฟูกลับไปสู่จุดสูงสุดแล้วกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกเล่า”เยี่ยนอวี๋ไม่ได้ตอบคำถามนี้ในทันที นางตรวจชีพจรให้ต้าซือมิ่
