อใบหน้าของเยี่ยนอวี๋ที่เขาเห็น
เยี่ยนอวี๋ “…”นางจำเป็นต้องพูดว่า “ข้าที่เพิ่งตายและเกิดใหม่ไม่มีความสามารถมากมายขนาดเปลี่ยนความทรงจำของทุกคนที่รู้จักเยี่ยนจื่ออวี๋หรอกนะ เจ้าคิดมากเกินไปหรือไม่ มิน่าเจ้าจึงมักคิดว่าข้าทำอะไรเจ้า ทำให้เจ้าลืมบางอย่างไป ทั้งที่จริงๆ แล้วความจำเจ้าไม่ดีเอง”“…” ต้าซือมิ่งที่ถูกตอกกลับอ ้าอึ้ง ก็เขารู้สึกว่าภรรยาเก่งมากจริงๆ นี่ ทว่าเขาก็รู้ว่าตนเองคงคิดไปเองทั้งนั้น ในครานั้นภรรยาเพิ่งกลับมาเกิดใหม่ คงไม่มีความสามารถเช่นนั้นจริงๆในขณะที่ต้าซือมิ่งพูดไม่ออก เหล่าขุนนางเมืองต้าจ้างฟูที่รอไม่ไหวในก็ตะโกนลงไปในแดนมืดนิรันดร์สุดเสียงว่า “จอมโจรที่อยู่ข้างล่าง! ตั้งใจฟังให้ดี คนของพวกเจ้าถูกองค์หญิงเจ็ดจับเป็นแล้วหากอยากช่วยพวกเขา จงรีบออกมามอบตัวซะ!”คำพูดนี้… เยี่ยนอวี๋ได้ยินแล้วและก็ทำให้นางคิดถึงพวกเขาทันที“พวกลูกไก่!”
