บปฐมราชินี ข้าก็ไม่มีทางชอบกู้หยวนเหิง ยิ่งไม่มีทางถูกกักขังอย่างง่ายดาย จนตายอย่างน่าเวทนา”คำพูดนี้… ทำให้ต้าซือมิ่งโอบนางเข้ามาในอ้อมอก “น่าเวทนาเพียงใด” แม้เขาจะเดาได้แต่แรกแล้วว่าเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของเขามีความทรงจำของ ‘เยี่ยนจื่ออวี๋’ และจากการตรวจสอบของหลานชังวิเคราะห์
ได้ว่า นางและ ‘เยี่ยนจื่ออวี๋’ ไม่เหมือนกัน แต่เขาไม่รู้รายละเอียดเกี่ยวกับชาติที่แล้วของ ‘เยี่ยนจื่ออวี๋’ เลยเมื่อก่อนเขาคิดว่าไม่จำเป็นต้องรู้ แต่บัดนี้เขาพบว่ามันเป็นเรื่องที่จำเป็นต้องรู้แล้ว แม้ ‘เยี่ยนจื่ออวี๋’ ไม่ใช่ชาติที่แล้วของภรรยา เกรงว่าก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับภรรยามากอันที่จริงเยี่ยนอวี๋ไม่อยากกล่าวถึง แต่ต้าซือมิ่งคะยั้นคะยอ เขามองภรรยาด้วยสายตาต้องรู้ให้ได้ “บอกข้าสิ”“???…”เด็กน้อยหนึ่งคนและอสูรสามตัวที่รู้สึกงุนงงก็ไม่เข้าใจว่าทั้งสองกำลังคุยอะไรกันทว่าเยี่ยนอวี๋ก็ส่งภาพการตายอย่างอนาถของ ‘เยี่ยนจื่ออวี๋’ ผ่านทางพลังจิตให้ต้าซือมิ่งที่ยืนกรานต้องรู้ให้ได้ ฝ่ายหลังหยุดหายใจไปชั่วขณะ “นางหน้าตาเหมือนเจ้าเลย?!”“ใช่แล้ว เจ้าเคยเห็นแล้วมิใช่หรือ มิเช่นนั้นเจ้าจะจำข้าได้อย่างไร” เยี่ยนอวี๋ถามกลับอย่างประหลาดใจ ถึงอย่างไรต้าซือมิ่งก็เป็นคนแรกที่จำได้ว่านางคือปฐมราชินีหยวนชู“… ข้าคิดว่า เจ้าเป็นคนเปลี่ยนโฉมกลับมาเอง” ต้าซือมิ่งที่ชะงักไป เขาก็ไม่เคยคิดเลยจริงๆ ว่า แท้ที่จริงแล้วหน้าตาของ ‘เยี่ยนจื่ออวี๋’ก็คื
