้าแล้ว“ให้เป่าสวยๆ อีก!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าบอกว่าตนเองอยากให้ผมงอกมากกว่านี้น่าเสียดายที่เยี่ยนอวี๋ตอบอย่างเสียใจ “ไม่มีแล้ว”“เอ๋?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเบิกตาโต “ทำไมล่ะ”“นั่นเป็นแสงหยวนชูที่แม่รวบรวมมาเมื่อครั้นมองย้อนกลับไปในอดีต ตอนนี้มีเพียงเท่านี้ ไม่มีมากกว่านี้แล้ว” เยี่ยนอวี๋อธิบายให้เด็กน้อยฟัง จากนั้นก็พูดต่อไปว่า “ส่วนเรื่องที่ว่าเหตุใดสุดท้ายข้าจึงไม่ได้กลับไปอยู่จุดสูงสุด อาจจะเป็นเพราะยังไม่ถึงเวลา”
“เวลาอะไร” ซีหวังหมู่รีบถามต้าซือมิ่งเองก็อยากรู้ เขาจับมือของภรรยาไว้แน่นแล้วเยี่ยนอวี๋ดึงมือที่จับเด็กน้อยกลับมากุมหลังมือของต้าซือมิ่งไว้อธิบายว่า “ข้ายังไม่รู้ว่าเหตุใดข้าจึงตาย และเหตุใดจึงเกิดใหม่ในร่างของเยี่ยนจื่ออวี๋ เหลือเพียงเรื่องนี้ที่ยังไม่ทราบ” หากตระหนักรู้ได้นางย่อมรู้ปัญหาเรื่อง ‘เสียงเรียก’ นั่น“เยี่ยนจื่ออวี๋?” ดวงตาสีฟ้าของหรงอี้หรี่ลงเล็กน้อย“อืม แต่เดิมข้าคิดว่านางอาจจะคือชาติที่แล้วของข้า แต่ไม่ใช่ชาติที่แล้วนี้นับอย่างไร คือชาติที่แล้วของชาตินี้หลังจากที่ข้าตายหรือ” แม้เยี่ยนอวี๋รู้สึกว่ามีความเป็นไปได้ แต่สัญชาติญาณบอกนางว่าไม่น่าจะถูกต้าซือมิ่งกลับพยักหน้าพูดว่า “ใช่แล้ว นางไม่เหมือนเจ้าเลยนิสัยไม่เหมือน การจัดการก็ไม่เหมือน”“เป็นดังเช่นนั้น” เยี่ยนอวี๋เห็นด้วย “หากนั่นคือชาติที่แล้วของชาตินี้หลังจากที่ข้าตายไปจริงๆ และชาตินั้นข้าไม่มีความทรงจำเกี่ยวกั
