นางที่รีบหลบเข้าไปในห้องลับใจเต้นระรัว ในฐานะที่นางเกือบจะถูกสายฟ้าหลากสีผ่ากลางศีรษะย่อมสัมผัสถึงวิกฤตร้ายแรงถึงแก่ชีวิต ถึงอย่างไรการลงโทษของเทพก็หมายจะเอาชีวิตนาง!“…บัดซบ!” ซีเหอทั้งโกรธและกลัว มือสั่นระริก ความบ้าคลั่งฉายแววในดวงตา “บัดซบ! แม้ว่าหยวนชูเจ้าจะกลับมาแล้ว แล้วคิดจะทำอย่างไรก็ได้หรือ ข้าไม่เชื่อ! ไม่เชื่อ! ไม่เชื่อ!…”
ซีเหอที่พูดคำว่า ‘ไม่เชื่อ’ สองคำนี้ซ ้าถึงสามคราก็จับมือตนเองไว้แน่น ก่อนจะค่อยๆ สงบอารมณ์ลง ตำหนักเทียนโฮ่วในยามนี้กลับวุ่นวายไปหมด“เหนียงเหนียงล่ะ!”“เหนียงเหนียงคงไม่ใช่ว่าถูกถล่มจนกลายเป็นเถ้าสลายหายไปแล้วหรอกนะ!”“ไม่ใช่หรอก! เหนียงเหนียงทำอะไรถึงต้องโดนลงโทษเล่า”…เหล่านางฟ้าตำหนักเทียนโฮ่วที่หวาดกลัวแทบจะเชื่อหมดใจว่าเทียนโฮ่วของพวกนางเสียชีวิตท่ามกลางการลงโทษของเทพแล้วแม้แต่หลิงเย่ว์นางฟ้าอาวุโสที่ย ้าครั้งแล้วครั้งเล่าว่าห้ามแพร่ข่าวลือก็ไม่สามารถหยุดยั้งการคาดเดาเหล่านี้ได้ เพราะว่าสายฟ้าหลากสีที่ผ่าลงมากระทันหันนั้น นอกจากจะรุนแรงและสว่างไสวแล้ว ยังผ่าลงมากลางตำหนักเทียนโฮ่วด้วยดังนั้นไม่ว่าหลิงเย่ว์จะพูดปากเปื่อยอย่างไร เหล่านางฟ้าก็อดคิดไม่ได้ว่าเทียนโฮ่วของพวกนางอาจจะถูกลงโทษด้วยฟ้าผ่าจนสิ้นชีพไปแล้ว ทว่า…
“เทียนโฮ่วอยู่ที่นั่น!” นางฟ้าที่มีสายตาเฉียบคมนางหนึ่งตะลึงเมื่อพบว่าเทียนโฮ่วเหนียงเหนียงของพวกนางนอกจากไม่ได้ถูกฟ้าผ่าไม่เหลือซากแล้ว
