กว่าผู้ใดว่าแดนมืดนิรันดร์ในยามนี้เงียบเชียบเกินไป ย่อมอันตรายเป็นอย่างมาก นางไม่อยากบุ่มบ่ามลงไปคำตอบของนางจึงทำให้เหล่าขุนนางและบรรดาศักดิ์ชั้นสูงโกรธกริ้ว โดยเฉพาะขุนนางเหล่านั้นที่เริ่มประณามลี่ว์ซาแล้ว แต่นางยังคงนิ่งเฉยกลับทำให้เยี่ยนอวี๋มีเวลามากขึ้น เทพอัสนีในบัดนี้ได้ฟื้นตัวเต็มที่ ซีหวังหมู่เองก็ถอนหมุดตะปูบนร่างของมันออกหมดแล้ว เทพอัสนีที่ได้รับอิสระอีกครั้งก็รีบโขกศีรษะกล่าวขอบคุณ “ข้าน้อยขอบพระคุณนายท่านที่ช่วยฟื้นคืนชีพ!”“คนที่เจ้าต้องขอบคุณไม่ใช่ข้า แต่คือสามีของข้า หรงอี้” เยี่ยนอวี๋รู้ดีว่าหากไม่มีชายคนนี้ แม้จะเป็นนางสมัยรุ่งโรจน์อยากจะช่วยเทพอัสนีก็อาจจะไม่สำเร็จ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนางในบัดนี้
ปฏิกิริยาของเทพอัสนีเหมือนกับซีหวังหมู่ เมื่อมันคิดถึงกลิ่นอายของเด็กน้อยอีกครั้งก็ตะลึงงัน แต่เยี่ยนอวี๋ชินแล้วจึงไม่ได้สนใจมันนางหันไปมองชายข้างกายแล้ว “เป็นอย่างไรบ้าง” นางยังคงเป็นห่วงชายคนนี้มาก“ไม่ใช่ปัญหาใหญ่” ต้าซือมิ่งที่ถูกห่วงใยแสดงท่าทีเหมือนเดิมเขากำลังจะจับมือภรรยาเยี่ยนอวี๋กลับถามว่า “แล้วปัญหาเล็กคืออะไร”หรงอี้ “…”ภรรยาจริงจังเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกันซีหวังหมู่ที่จริงจังไปด้วยยังถามอย่างจริงจังว่า “ใช่แล้ว จวินโฮ่วร่างกายท่านเป็นอย่างไรบ้าง ได้รับผลกระทบอะไรบ้างหรือไม่”ความประทับใจที่มีต่อต้าซือมิ่งของซีหวังหมู่โบราณค่อยๆเปลี่ยนแปลงไป เริ่มจากแจกันดอกไม้กลายเป็
