“ว้าว! เสี่ยวเหลย ฟื้น!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เห็นเทพอัสนีลืมตาขึ้นเล็กน้อย เขาก็ชี้เทพอัสนีพลางส่งเสียงดีอกดีใจ ยังตีแผ่นอกของท่านพ่อราวกับกลัวท่านพ่อของเขาไม่เห็นเทพอัสนีสับสนงุนงง ถึงอย่างไรมันก็รู้จักร่างกายของตนเองดี รู้ว่าร่างที่แห้งเหี่ยวไร้ชีวิตของตนไม่มีทางฟื้นตัวได้แล้ว มันเองก็ไม่อยากให้นายท่านหนักใจ มิหนำซ ้ามันก็เหนื่อยมากแล้ว…“ฟื้นแล้วหรือ” เยี่ยนอวี๋ถามอย่างสงบนิ่งซีหวังหมู่สะดุ้งกลัว มันไว้อาลัยในใจให้เทพอัสนีแล้ว เพราะว่าน ้าเสียงของนายท่านพวกเขาราบเรียบเกินไป คงโมโหมากแน่ๆ!เทพอัสนีก็รู้สึกสั่นสะท้าน มันมองเยี่ยนอวี๋ นายท่านของมันที่อยู่ใกล้ๆ มันก็… ก็รู้สึกกลัว “นาย… ท่าน”“ตอนนี้รู้จักกลัวแล้วรึ เมื่อครู่นี้ยังตายอย่างไม่สนใจไยดีอยู่เลย”เยี่ยนอวี๋ถามพร้อมรอยยิ้มจางๆซีหวังหมู่หวาดกลัวจนต้องไปแอบอยู่ข้างหลังจิ่วอิงแล้ว…เทพอัสนีก้มศีรษะที่ผอมแห้งจนกลายเป็นหนังหุ้มกระดูก“ข้าน้อย…”
“หยุดเพ้อเจ้อเสียที! ข้าขอบัญชาเจ้าให้ฟื้นกลับมาเดี๋ยวนี้ไม่เช่นนั้นจะตายด้วยหมัดเดียวของข้า” เยี่ยนอวี๋ปวดใจจริงๆ แต่ก็โมโหมากจริงๆแม้จะโง่เขลาคนละแบบกับซีหวังหมู่ เทพอัสนีที่ถูกหมุดตะปูมารตรึงไว้ไม่สามารถหลุดพ้นได้ด้วยตัวเอง แต่ทั้งๆ ที่เทพอัสนีรู้ว่านางมาแล้ว กลับยังยืนกรานตายจากไปเช่นนี้ นี่มันเกินไปแล้วจริงๆ!เทพอัสนีไม่กล้าเถียง มันกำลังให้ความร่วมมือเยี่ยนอวี๋ด้วยการฟื้นฟูตัวเองอย่างตั้ง
