ใจและสุดความสามารถ ในขณะเดียวกันยังแอบมองเยี่ยนอวี๋เป็นครั้งคราวด้วยดวงตาหงส์ของมันอย่างระมัดระวัง…“เอ๋?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเห็นดังนั้นก็รู้สึกประหลาดใจ โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าท่านแม่ของเขาถลึงตาใส่ เทพอัสนีก็ตกใจจนคอหดทันที ทั่วทั้งร่างระเบิดแสงสายฟ้าสีแดงและม่วงออกมา เขาก็หัวเราะ ฮ่า ทันทีเทพอัสนีมองไปตามเสียงหัวเราะของเยี่ยนเสี่ยวเป่าทันที มันเห็นดวงตากลมโตที่กำลังยิ้มของเด็กน้อยคู่นั้น ฝ่ายหลังยังยื่นมือไปจับมัน “เสี่ยวเหลย! ตลก!”“เจ้าตัวแสบได้ใหม่ลืมเก่า เช้าสามเย็นสี่!” จิ่วอิงประท้วงทันทีเยี่ยนเสี่ยวเป่าปีนออกมาจากอ้อมอกของท่านพ่อ มองไปทางจิ่วอิงที่อยู่ข้างหลัง จากนั้นดวงตามันก็เป็นประกายเมื่อพบว่าหางของจิ่วอิงผูกคนไว้อีกแล้ว!“ว้าววว…”
เยี่ยนเสี่ยวเป่าตาเป็นประกาย “อิงอิง! แบกเป่า!”“ไม่เอาหรอก!” จิ่วอิงที่ปฏิเสธพลางสะบัดหางก็กำลังแสดงท่าทีภาคภูมิอย่าง ‘นกยูงรำแพนหาง’เยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงบินไปหาเอง เขาเกาะบนศีรษะที่อยู่กลางลำตัวของจิ่วอิงทันที “จับอิงอิงได้แล้ว!”“เฮ้อ!” จิ่วอิงคิดในใจ หากไม่ใช่เพราะข้าไม่หลบ เจ้าตัวน้อยเช่นเจ้าจะจับข้าได้รึ พูดเป็นเล่นเทพอัสนีดูถึงตรงนี้ก็ตะลึงงัน! เพราะว่ามันได้กลิ่นอายของนายท่านบนเจ้าตัวน้อยน่ารักน่าชัง นั่น… นั่น… นั่นมัน…“เจ้ายังกล้าวอกแวกอีกหรือ” เยี่ยนอวี๋ถาม “หายดีแล้วหรือ”เทพอัสนีไม่กล้ามองอย่างอื่น มันรักษาตัวเองอย่างใจจดใจจ่อต่อไปทันที จะไ
