องต้าจ้างฟูที่นำทัพมาถึง บัดนี้ยังไม่ได้เข้าไปในเขตต้องห้ามแดนมืดนิรันดร์“แม่ทัพลี่ว์ซา เหตุใดท่านจึงไม่ส่งกองหนุนเข้าช่วยเหลือเจ้าเมืองอีก!” เหล่าขุนนางเมืองต้าจ้างฟูที่สติกระเจิดกระเจิงไม่เข้าใจจริงๆ“ตามคำสั่งของเจ้าเมือง คือให้พวกท่านรวมตัวโดยเร็ว เพื่อตามเจ้าเมืองลงไปฆ่าโจรร้ายนะ!”“เจ้าเป็นแม่ทัพหรือ” ลี่ว์ซาถามกลับ“ข้า…” ขุนนางคนนั้นทำท่าจะพูดอะไรกลับถูกลี่ว์ซาแทรกขึ้นว่า“ไม่รู้จักกลยุทธ์ศึกสงครามก็จงหุบปาก! ข้าเป็นแม่ทัพสวรรค์ชั้นหนึ่งที่แต่งตั้งโดยตำหนักสวรรค์ เจ้าจะมาชี้นิ้วสั่งข้ามิได้”“แม่ทัพลี่ว์โปรดอย่าได้โมโห ใต้เท้าเหวินป๋อเพียงแค่กังวลความปลอดภัยท่านเจ้าเมือง ท่านก็เห็นว่าข้างล่างนี้ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลย พวกข้าจะไม่กังวลได้อย่างไร ตามหลักแล้วค่ายกลอัสนีในบัดนี้ควรเริ่มทำงานแล้ว ไม่ควรเงียบเหมือนไก่ตายเช่นนี้…”“ใช่แล้ว แม่ทัพลี่ว์คิดเห็นอย่างไร”อัครเสนาบดีเมืองต้าจ้างฟูและน้องชายของเจ้าเมืองผู้อาภัพพวกเขาคิดว่าสถานการณ์ในบัดนี้ผิดปกติ ส่วนขุนนางและเหล่าเจ้าเมืองต่างก็พากันพยักหน้าเห็นด้วย
แดนมืดนิรันดร์แทบจะไม่มีความเคลื่อนไหว พวกเขากลับกังวลใจมาก ถึงอย่างไรความเคลื่อนไหวของค่ายกลอัสนีก็ไม่ธรรมดา เมื่อค่ายกลนี้ถูกกระตุ้น เมืองทั้งเมืองจะรับรู้ได้ ทว่าบัดนี้…“ข้าย่อมรู้ว่าผิดปกติ! จึงไม่ได้บุ่มบ่ามเข้าไป หากเจ้าเมืองตกอยู่ในอันตรายจริงๆ พวกข้าลงไปก็เท่ากับลงไปตาย
