้นดูซื่อบื้อว่า “แล้วเทพอัสนีเป็นอะไร เจ้ารู้หรือไม่”“เทพอัสนีหรือ” ซีหวังหมู่โบราณทำท่าครุ่นคิดก่อนจะจำอะไรได้“มันไปเมืองต้าจ้างฟูแล้วมิใช่หรือ เห็นบอกว่าที่นั่นมีกระบี่ไท่ชางที่ท่านทิ้งไว้ก่อนจะตายไป”“ไร้สมอง!” เยี่ยนอวี๋นวดระหว่างคิ้วต่อ “กระบี่ไท่ชางเกิดพร้อมข้า ในเมื่อข้าตายแล้ว มันก็ต้องสลายหายไปเช่นกัน”“หลักการนี้พวกข้ารู้ดี เพียงแต่ว่า…” ไม่อยากจะเชื่อเท่านั้นเองซีหวังหมู่รู้เหตุผลที่เทพอัสนีไปเมืองต้าจ้างฟูดี มันจึงไม่ได้ห้าม ก็เหมือนกับที่มันมาทะเลสาบสือซ่าไห่ในเวลาต่อมา พี่น้องขุนเขาและท้องทะเลก็ไม่ได้ห้ามมันถึงแม้พวกมันจะสัมผัสถึงอย่างชัดเจนว่านายท่านของพวกมันจากไปแล้วจริงๆ พวกมันก็ยังคงเชื่อเช่นนั้น อีกทั้งยังไปพิสูจน์เบาะแสที่มีทั้งหมดที่เกี่ยวกับนายท่าน แม้จะรู้ว่าเบาะแสที่ว่าจะเป็นเพียงข่าวลือก็ตาม
แต่ไม่แน่ล่ะ แม้จะเป็นเพียงหนึ่งในโอกาสนับล้านพัน พวกเขาก็หวนแหนมากเยี่ยนอวี๋สูดหายใจเข้าลึก นางรู้ดีว่าลูกน้องเก่าเหล่านี้ดื้อรั้นเพียงใดจึงทำใจดุด่าต่อไปไม่ได้ ได้แต่เปลี่ยนจาก ‘โมโหแต่ไม่โต้เถียง’ เป็นความเกรี้ยวกราด “ไปเมืองต้าจ้างฟูต่อ”เมื่อพูดถึงตรงนี้ เยี่ยนอวี๋ก็หยุดจังหวะลงเล็กน้อยมองต้าซือมิ่ง“เจ้าไปได้หรือยัง”“แน่นอน” ต้าซือมิ่งที่พยักหน้าเสร็จก็เรียกจิ่วอิงไปถอนต้นอิงเด็กน้อยจะได้ไม่เอาแต่คิดถึง ประเดี๋ยวจะหาว่าเขาหลอกเด็กอีกเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ได้ยินคำสั่งของท
