สำหรับต้าซือมิ่งแล้ว…“พิธีน่ะต้องชดเชย แต่ไม่รีบ ชดเชยเรือนหอก่อน”หรงอี้กระซิบข้างหูของภรรยาพลางลูบไล้คอขาวเนียนของนางอย่างเสน่หาเยี่ยนอวี๋ไม่ได้ตอบ แต่ริมฝีปากของนางจูบลงบนใบหน้างามที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมใบนั้น จูบสันกรามที่คมชัด ก่อนจะไล่ไปจูบใบหูเย็นเฉียบของชายคนนี้ มือของต้าซือมิ่งอดคลำลงไปไม่ได้ แต่แล้ว…ทันใดนั้นเยี่ยนอวี๋ที่กอดเอวของชายคนนี้ไว้ก็พลิกตัวกดต้าซือมิ่งจอมเจ้าเล่ห์คนนี้ไว้บนผ้าแทน นางจูบดวงตาของชายคนนี้ต่อไปโดยเฉพาะดวงตาสีครามคู่นั้นที่ถูกนางจูบหลายครา…“ม่วง แดง ดำ ฟ้า เจ้าจะเปลี่ยนอีกกี่ครั้งหรือ” น ้าเสียงเย้าแหย่เจือเกียจคร้าน นางรู้สึกอยากรู้จริงๆ ว่าชายคนนี้จะเปลี่ยนไปอีกกี่ครั้ง ยังมีร่างพลังอีกเท่าไรที่อยู่ข้างนอก“ฮึ” หรงอี้ยิ้มเบาๆ เขาจูบปากของภรรยาก่อนจะตอบว่า “เจ้าทายสิ”เยี่ยนอวี๋ที่จูบตอบไม่เล่นด้วย นางรู้ว่าเขาเองก็ไม่รู้คำตอบ ทว่าสิ่งเดียวที่นางรู้คือไม่ว่าเขาจะเปลี่ยนอีกกี่ครั้งก็เป็นสามีของนาง เป็นพ่อของเด็กน้อย
อารมณ์รักใคร่สุดซึ้งอย่างมิอาจแยกจากกันได้เช่นนี้…สองสามีภรรยาที่โบยบินลงมาอยู่ใต้ต้นอิงงดงามยิ่งกว่าดอกอิงสีเลือดเพียงแต่ว่า… บนต้นอิงสีเลือด แสงสีทองวาบผ่านท้องฟ้าร่วงหล่นลงมาเหนือสองสามีภรรยาอย่างบังเอิญ! ไม่เพียงเท่านี้…“โอ้! อี้เอ๋อร์! ปู่จิ่วเจ้าหาเจ้าเจอสักที!”เสียงอุทานดีใจจากจิ่วอิงดังขึ้นจากปากใหญ่ทั้งเก้าใบของมัน จะแกล้งทำเป็นไม่ได้ย
