ินก็ไม่ได้“ให้ตายเถอะ!” หรงต้าซือมิ่งสบถอย่างอึดอัด เขาได้แต่หด ‘มือโจร’ กลับมา เห็นได้ชัดว่า ‘มือโจร’ ที่เพิ่งลูบไล้ไปได้เล็กน้อยไม่พอใจเป็นอย่างมาก ทว่าวันนี้ถูกกำหนดไว้แล้วว่าไม่ใช่วันชดเชยวันเข้าเรือนหอที่ดี…พรึ่บ!จิ่วอิงที่ลงมาแล้วแต่เดิมมันอยากจะอ้าแขนสวมกอดต้าซือมิ่งทว่ามันก็พบความผิดปกติในทันทีมันเห็นว่าอี้เอ๋อร์เหมือนกับว่า… เมื่อครู่นี้ลุกขึ้นจากตัวภรรยาของอี้เอ๋อร์?! โอ้ดวงตาทั้งสิบแปดดวงของจิ่วอิงประกายวิบวับ มันถามว่า “พวกเจ้าชดเชยวันเข้าเรือนหออยู่หรือ”
เพียะ!หรงอี้ยกมือขึ้นอยากจะตบกะโหลกจิ่วอิงที่แก่แล้วไม่รู้จักให้เกียรติตัวนี้“แหมๆ!” จิ่วอิงถอยกรูด “อย่าหงุดหงิดสิ! ปู่จิ่วของเจ้าก็ไม่ได้อยากกลับมาเวลานี้หรอกนะ ข้ากินกระดูกไปหมดแล้วน่ะ มีแค่ที่นี่ที่ยังเหลืออยู่นี่! เจ้าให้ข้าแล้วข้าจะไปทันที สาบานว่าจะไม่รบกวน! และยังช่วยเฝ้าให้ด้วย”“ฮึ” ต้าซือมิ่งพ่นหัวเราะเย็นชาพลางมองตาแก่ตรงหน้า ฝ่ายหลังหดศีรษะทั้งเก้าเล็กน้อยอย่างขี้ขลาด มันเบิกตามองเด็กน้อยอย่างเกินจริง “ว้าว! เสี่ยวเป่าน่ารักอีกแล้ว!”“พรืด” เยี่ยนอวี๋ที่ลุกขึ้นแล้วก็หัวเราะ ต้าซือมิ่งที่ยังโอบเอวนางไว้หยิกเนื้ออย่างไม่เกรงใจ คิดไว้ว่าคราวหน้าต้องจัดการภรรยาที่วันนี้มีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่นถึงสองคราแล้ว!แม้ว่าจิ่วอิงตั้งใจจะพูดหยอกเล่นต้าซือมิ่งสักคำสองคำ แต่จะทำอย่างไรได้ มันรู้สึกว่าเสือดาวน้อยในครานั
