้น บัดนี้แข็งแกร่งกว่าก่อนหน้านี้มากแล้ว เพียงพอที่จะจัดการมันจนพิการไปข้างได้ ดังนั้นมันจึงมองลูกของเสือดาวน้อยต่อไปอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวดีทว่ามันยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกว่าเด็กน้อยที่หลับนิ่งๆ น่ารักมากจริงๆ ดูใบหน้าน้อยๆ งามวิจิตรดั่งภาพวาดนั่นสิ เฮ้อ! ปู่จิ่วชอบจริงๆ เสียดายที่กินไม่ได้
อย่างว่า…“ลูกหลานตระกูลหรงน่ารักตอนเด็กทั้งนั้น” จิ่วอิงที่ทอดถอนใจก็พูดออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ ทำให้ต้าซือมิ่งจดบัญชีไว้อีกหนึ่งครั้งทว่าในดินแดนลึกลับแห่งนี้มีเสียง หวีด อ่อนแรงดังขึ้น แม้จะอ่อนแอมาก แต่พลังน่าสะพรึง ทำเอาจิ่วอิงถูกดึงดูดความสนใจไป“นั่นคือใคร”“ซีซีหายแล้วหรือ” เยี่ยนอวี๋ถามต้าซือมิ่งที่ถูกถามก็ตกใจเล็กน้อย เพราะว่าตามที่เขาคาดไว้ ซีหวังหมู่โบราณอย่างน้อยต้องใช้เวลาหนึ่งถึงสองชั่วยามจึงจะฟื้นคืนสติได้ “ไปดูกัน”“ข้าอุ้มเสี่ยวเป่าเอง” จิ่วอิงใช้ศีรษะสองข้าง ‘อุ้ม’ เยี่ยนเสี่ยวเป่าขึ้นมาคล่องแคล่วมาก เห็นได้ชัดว่าอยาก ‘ทำความดีชดเชยความผิด’ มันยังรีบเก็บผ้าให้เรียบร้อยอีกด้วยสภาพเหมือนสุนัขรับใช้เต็มตัวนั่นทำเอาเยี่ยนอวี๋รู้สึกมันน่ารักดีปู่จิ่วก็ตลกดี ตอนที่ดุก็ดุร้ายมาก ไม่ค่อยฟังใคร แต่ตอนรับใช้ขึ้นมาก็เป็นสุนัขรับใช้ที่จริงจัง ไม่รู้ว่านิสัยสุดโต่งสองอย่างนี้มาได้อย่างไรทว่า…ทว่ากลับทำให้เยี่ยนอวี๋คิดถึงท่านพ่อเจ้าน ้าตาของนาง “ไม่รู้ว่าพวกท่านพ่อเป็นอย่างไรบ้าง”
“ต้องคิดถึงเจ้าแน่
