เยี่ยนอวี๋ที่รู้สึกถึงสายตาของต้าซือมิ่ง นางก็ขึงตาใส่ชายคนนี้ทีหนึ่ง ถามด้วยสีหน้าจริงจังว่า “เช่นนั้นซากศพแอนนาก็ถูกเจ้า ‘กลืน’ลงมาหรือ”ต้าซือมิ่งผมสีฟ้าที่กำลังลูบเด็กน้อย เขาก็โอบภรรยาขึ้นมาจูบดวงตาคู่นั้น รู้สึกเพียงว่าดวงตาของภรรยางดงามมากจริงๆ ชั่วขณะที่แสดงความโกรธและความอ่อนโยนล้วนสวยงาม บางครั้งก็เยือกเย็นเหมือนหิมะน ้าแข็ง บางครั้งก็ละเอียดอ่อนและสวยงามเหมือนต้นไห่ถัง บางครั้งอ่อนโยนเหมือนน ้าในฤดูใบไม้ผลิ…เอาเป็นว่าดูอย่างไรก็งาม ดูอย่างไรก็ทำให้เขาหลงไหล…ต้าซือมิ่งผมสีฟ้าทั้งจูบและคลอเคลียจมูกของภรรยา กล่าวด้วยเสียงเหมือนสายพิณที่ถูกดีดเบาๆ ทั้งอ่อนโยนและนุ่มนวล “ข้าไม่บอกเจ้าหรอก”เยี่ยนอวี๋ต้านทานต้าซือมิ่งเช่นนี้ไม่ไหว รู้สึกเพียงว่าชายคนนี้ทั้งออดอ้อน ทั้งเย้าแหย่และลูบนางเหมือนแมวตัวหนึ่ง ทำให้นางนอกจากใจอ่อนแล้ว ร่างกายก็อ่อนเปลี้ยไปด้วย รู้สึก… ชอบจังอืม…เยี่ยนอวี๋จูบปากที่มีอุณหภูมิเย็นเล็กน้อยตรงหน้ากลับอย่างเป็นธรรมชาติ น ้าเสียงอ่อนโยนลง ยังเจือความเคอะเขินเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว “เช่นนั้นต้องทำอย่างไรเจ้าจึงจะยอมบอกข้า”
ต้าซือมิ่งหยุดหายใจไปครู่หนึ่งก่อนจะรัดเอวบอบบางของภรรยาไว้แน่น หัวใจของเขาถูกเกี่ยวด้วยเสียงนั้นไปแล้ว ไม่สามารถถอนตัวได้เลย เจ้าปลาตัวน้อยตัวนี้… ช่างเย้ายวนนัก!ทว่า…หลังจากกราชุ่มกราชวยขึ้น ต้าซือมิ่งที่ต้องการใช้กิริยาบอกว่าตนอยากได้อะไร เ
