ล่งพูดเยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ทุบตีท่านพ่อของเขาอย่างโมโห “ไม่ดี!”“ฮึ” ต้าซือมิ่งที่หยิกเด็กน้อยและจูบภรรยาทีหนึ่งก็ยิ้มบางๆ กล่าวว่า “ไม่กล้าหรอก ทำไม่ลงด้วย” ทว่าเขาพอจะเดาได้แล้วว่าเหตุใดจึงไม่มีความจำในคืนนั้น และเหตุใดตนเองจึงยังอยู่ในร่างพรหมจารีตอนนี้ก็ยังเป็น…“เชอะ!” สองแม่ลูกเยี่ยนอวี๋แทบจะร้องเชอะในเวลาเดียวกัน ที่ต่างกันคือคนหนึ่งเสียงอ่อนเยาว์ คนหนึ่งเสียงใสและอ่อนโยน
“ถ้าพ่อ จำเป่าไม่ได้ เป่าก็ ไม่รักพ่อ! เชอะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายังเพิ่มบทให้ตนเอง บอกว่าเป่าเป็นเด็กที่มีหลักการ ถึงครานั้นก็กล่อมไม่หายแล้วนะ!แม้เยี่ยนอวี๋ยังไม่ได้พูดอะไร แต่ต้าซือมิ่งย่อมรู้ว่าสองแม่ลูกอารมณ์คุกรุ่นเหมือนกันจึงเริ่มปลอบทั้งเจ้าตัวใหญ่และเจ้าตัวเล็กแล้ว “แล้วพ่อคนนี้ก็เอาไว้ไม่ได้แล้ว ขยะ”ทว่าเยี่ยนอวี๋ก็สวนกลับในทันที “เจ้าลืมพวกข้าสองแม่ลูกแล้วครั้งหนึ่งและในครานั้นเจ้าก็ไม่รู้ว่ามีเสี่ยวเป่าด้วย”“…” หรงอี้อ ้าอึ้งไม่รู้ว่าภรรยาหมายถึงครั้งไหน แต่ตอนนี้เขาสรุปไม่ได้จริงๆ ว่านี่เป็นเพราะตนเองหรือเพราะภรรยาทำอะไรลงไปแม้จะรู้สึกว่าเป็นเพราะตนเองมากกว่า แต่ต้าซือมิ่งที่จู่ๆ หน้าหนาขึ้นมาก็มุดศีรษะเข้าไปในซอกคอของภรรยา “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์…”“อ้อนไปก็ไร้ประโยชน์”“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์…”“???” เยี่ยนเสี่ยวเป่าสับสน เขามองท่านพ่ออย่างงงงันเยี่ยนอวี๋ที่ไม่มั่นใจว่าตนเองทำอะไรลงไปหรือไม่ นางก็เม้มปากก่อนจะส่งเสี
