ือไม่ขอรับ”“ให้เขาเถอะ” เยี่ยนอวี๋ที่เดินเข้ามาอุ้มเด็กน้อยไว้ก็ช่วยขอร้องแทนเด็กน้อยเยี่ยนเสี่ยวเป่ายิ้มตาหยี “เพิ่ม! เพิ่มหน่อย!”ต้าซือมิ่งก็เพิ่มเนื้อจากกระดูกหมูให้และบดจนเละ…เยี่ยนเสี่ยวเป่าร้อนรน ทำท่าจะจับกระดูกชิ้นใหญ่นั่นแล้ว “เป่ากัดเอง!”น่าเสียดายที่กระดูกชิ้นใหญ่หายไปแล้ว…“อ้ะ! อ้ะๆๆๆ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่โมโหก็กำลังจะไปตีท่านพ่อของเขา แต่ท่านพ่อของเขาเพิ่มเนื้อในซุปให้ไม่น้อยแล้ว ทำเอาเด็กน้อยถูกแหย่จนประเดี๋ยวโมโห ประเดี๋ยวดีใจเยี่ยนอวี๋ก็หมดคำพูด…
เมื่อเด็กน้อยทานเสร็จและปล่อยให้ย่อยครู่หนึ่ง เวลาก็ผ่านไปหนึ่งถ้วยชาแล้ว เด็กน้อยที่กำลังสะลึมสะลือใกล้หลับจู่ๆ กลับเบิกตาโตชี้ไปเหนือศีรษะของท่านพ่อเขา “ดอกไม้! สวย!”“นอน”“ขอรับ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ง่วงมากจริงๆ ก็อยากจะนอนมาก แต่เขาก็อดมองดอกไม้มากมายเหนือศีรษะของท่านพ่ออย่างประหลาดใจไม่ได้ พูดว่า “เมื่อครู่เป่า ไม่เห็น สวย…”“อืม ขุดเอากลับไป ต่อไปได้เห็นทุกวัน”“ดี…” ในที่สุดเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่พึงพอใจก็หลับในอ้อมแขนของท่านพ่อเขาเยี่ยนอวี๋ลูบศีรษะโล้นๆ ของเด็กน้อย “ไม่รู้ผมของเสี่ยวเป่าจะงอกกลับมาเมื่อไร ตอนเด็กเจ้าก็เป็นเช่นนี้หรือ เติบโตแบบย้อนกลับน่ะ”“…อืม” ต้าซือมิ่งได้แต่ยอมรับและรีบเปลี่ยนเรื่อง “เจ้าปูผ้าให้เสี่ยวเป่าหน่อย” กลัวว่าภรรยาจะถามเรื่องศีรษะโล้นต่อไปเยี่ยนอวี๋กลับไม่ได้อยากถามต่อ เด็กน้อยตัวเล็กผมหดกลับไ
