่างได้ “ถ้าเช่นนั้นหมายความว่าหุบเหวแห่งคำสาปไท่อี้ที่เราอยู่ตอนนี้ถูกเจ้าควบคุมแล้วหรือ”การคาดเดานี้แม้แต่เยี่ยนอวี๋ก็ตะลึงมาก! แต่นางรู้ว่านี่อาจจะเป็นเรื่องจริงส่วนต้าซือมิ่งที่ถูกถาม เขาก็พูดว่า “จะว่าเช่นนั้นก็ได้”“เกิดอะไรขึ้น เล่าให้ฟังหน่อย” เยี่ยนอวี๋อยากรู้มากว่าเกิดอะไรขึ้น “หลังจากที่เจ้าหายไปก็มาถึงที่นี่เลยหรือ แล้วก็ผมและดวงตาสีฟ้าของเจ้า เสื้อผ้าที่เปลี่ยนไป คือเรื่องราวอย่างไร แล้วก็เหตุใดเมื่อครู่นี้เจ้าจำข้าและเสี่ยวเป่าไม่ได้”
“ใช่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่า “ถาม” ตาม ถึงอย่างไรเขาก็ยังประกอบคำเป็นประโยคยาวเช่นนี้ไม่ได้ทว่าต้าซือมิ่งกลับเลิกคิ้วเล็กน้อย “อยากรู้หรือ”“ก็ใช่สิ!” เยี่ยนอวี๋ตบแผ่นอกของชายคนนี้ทีหนึ่ง ทำท่าเร่งเร้าให้เขารีบตอบต้าซือมิ่งกลับจับมือนางไว้กล่าวว่า “ชดเชยเรือนหอเมื่อไหร่ข้าจะบอกเจ้า”เยี่ยนอวี๋ “…”นี่มันเรื่องบ้าบอคอแตกอะไรกัน!แต่แล้ว…“แม่! ชด! ชด!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าผู้ไร้เดียงสาพูด “ชดแล้วพูด! พ่อบอก!”ต้าซือมิ่งยิ้ม ก่อนจะอุ้มเด็กน้อยกลับไปข้างใบหู มั่นใจว่าเป็นลูกแท้ๆ ของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย “เสี่ยวเป่าน่ารักที่สุด”เยี่ยนอวี๋ “…”นางหูแดงอยากจะตำหนิชายคนนี้สักสองสามคำ หลอกใช้ลูกช่วยเช่นนี้ได้อย่างไร
“ใช่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับตอบพลางยิ้มตาหยี ยังเร่งเร้าว่า “แม่รีบชด!”ต้าซือมิ่งตบหลังเด็กน้อยเบาๆ กล่อมเด็กน้อยว่า “เช่นนั้นเสี่ยวเป่านอนก่อน ตื่นมาก
