้หลายคราสุดท้ายยังคงกลับกลายเป็นสีฟ้าคราม
เยี่ยนอวี๋เห็นดังนั้นก็รู้สึกแปลกพิกล “เจ้าหลอมผสานร่างพลังของเจ้า แต่ถูกกลืนกินกลับหรือ”เมื่อได้ยินเช่นนี้… เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ร้อนรนทันที “พ่อ! พ่อ จำเป่าไม่ได้!? แล้ว แล้ว…”เด็กน้อยที่ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของตนเองอย่างร้อนรนก่อนจะล้วงขนมชิ้นหนึ่งออกมาก็ถามว่า “ขนม ขนมเป่าล่ะ ข้าวข้าวล่ะ” เขาพูดตะกุกตะกักไปหมดต้าซือมิ่งมองขนมชิ้นนั้นแล้วกลับมามองเด็กน้อยที่ร้อนรนอีกครั้ง เขาก็อุ้มเด็กน้อยขึ้นไปขี่คอเรียวยาวของเขาราวกับมั่นใจว่าเป็นลูกแท้ๆ ของตนเองแล้ว “จำได้”“ข้าวข้าวไก่?” เด็กน้อยยังไม่วางใจ เขาปีนลงไปบนไหล่ของท่านพ่อ ใช้มือน้อยๆ ของตนพยายามบิดใบหน้าของท่านพ่อมาให้มองมาที่เขา ถามว่า “ซุป ไก่ฉีก!”ต้าซือมิ่งหรี่ตาสีฟ้าลงอีกครั้ง พูดว่า “จำไม่ได้”“!!!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจะร้องไห้แล้วต้าซือมิ่งหยิกแก้มของเขาเบาๆ “พ่อเจ้ามีดีแค่ทำอาหารให้เจ้าอย่างเดียวรึ”
“???” น ้าตายังคลอเบ้าตาเด็กน้อย แต่เขาก็ฉลาดพอที่จะรู้ว่าท่านพ่อจำได้ แต่ตั้งใจพูดว่าจำไม่ได้ เขาก็ยิ้มออกมาทันที “หลอกเป่า! พ่อร้าย!”เยี่ยนอวี๋โล่งอก นางทำท่าจะลุกขึ้นอีกครั้ง กลับยังคงถูกโอบรัดไว้แน่น “เจ้าปล่อยมือก่อน”“ไม่” ต้าซือมิ่งปฏิเสธอย่างเด็ดขาด ทว่าเขาก็พูดขึ้นว่า “ซีหวังหมู่ตัวนั้นกำลังรักษาตัว ยังไม่ตาย”เยี่ยนอวี๋ถามทันทีว่า “อยู่ที่ไหน”“ในคำสาป”เยี่ยนอวี๋ที่เข้าใจก็เดาบางอย
