่ต้าซือมิ่งผมสีฟ้าไม่มีทีท่าว่าจะถอนจูบเลย กลับยังดูดปากของนางด้วยเยี่ยนอวี๋ยกมือดันแผ่นอกของชายคนนี้ ทำท่าจะผลักเขาออกเพราะตอนนี้เจ้าตัวน้อยโผล่ศีรษะโล้นน้อยๆ ออกมาจากศีรษะของท่านพ่อเขาแล้ว เด็กน้อยมองนางด้วยดวงตาสดใส “แม่! งาม พ่อ!”ต้าซือมิ่งที่แต่เดิมจะบรรจงจูบต่อไปก็ชะงักเล็กน้อย มือที่แต่เดิมลูบไล้ใบหน้าของภรรยาก็เอื้อมขึ้นไปจับเด็กน้อยลงมาอย่างไม่ยากเย็นนัก
“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกจับลงมาก็มองท่านพ่อของเขาอย่างตื่นเต้นดีใจ ต้าซือมิ่งที่ถอนจูบแล้วก็เลิกคิ้วมองเด็กน้อยเยี่ยนอวี๋จึงทำท่าจะผละออกจากอ้อมอกของชายคนนี้ ในขณะเดียวกันก็สอดส่องมองไปทั่ว กลับไม่เห็นซีซีต้าซือมิ่งยังคงโอบเอวภรรยาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยให้นางลงพื้นทำให้นางต้องอิงอยู่ในอ้อมอกของเขา ขณะเดียวกันเขาก็มองเด็กน้อยต่อไป“พ่อ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเริ่มรู้สึกผิดปกติ “พ่อข้า?”สีหน้าเยี่ยนอวี๋เริ่มเปลี่ยน…“ลูก?” ต้าซือมิ่งกลับถามขึ้น“ใช่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้าทันที ร่างน้อยๆ ของเขายังลอยอยู่กลางอากาศครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะปีนขึ้นไปบนแขนของท่านพ่ออย่างลำบากเล็กน้อย “เป่า ของพ่อ!”เยี่ยนอวี๋รู้แล้วว่าชายคนนี้ผิดปกติอย่างไร นางแตะหน้าผากเขาทันที “เจ้าเป็นอะไรไป สับสนอีกแล้วหรือ! แม้แต่ข้าและเสี่ยวเป่าก็จำไม่ได้!”ต้าซือมิ่งผมสีฟ้าหรี่ตาลงเล็กน้อย ดวงตาเปล่งกระกายแสงหม่นก่อนจะกลายเป็นสีฟ้าครามอีกครั้ง สลับไปมาอยู่เช่นนี
