นีหวนคืน!ในขณะเดียวกัน ด้ำนนอกทะเลสำบสือซ่ำไห่“ปะ เป็นไปได้อย่ำงไร…”ตี้เซินมองทะเลสำบสือซ่ำไห่อย่ำงตะลึงงัน ไม่สำมำรถจิตนำกำรได้เลยว่ำเมื่อครู่นี้เห็นอะไรแต่ภำพเมื่อครู่นี้ยังคงฉำยในหัวของนำงอย่ำงต่อเนื่อง เมื่อครู่นี้ทั้งดวงตะวันดวงจันทรำ ดวงดำว ภูเขำ แม่น ้ำและสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำ …สิ่งที่ด ำรงอยู่ทั้งหมดในจักรวำลหลั่งไหลเข้ำไปในทะเลสำบสือซ่ำไห่ทั้งหมดนี้หมำยควำมถึงอะไร… ตี้เซินผู้คุ้นเคยกับต ำรำโบรำณรู้ดี เพรำะว่ำเทวำอัสดงคือควำมภำคภูมิของเหล่ำเทพ! เป็นวิชำชั้นยอดของสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำ และเป็นวิชำที่มีเพียงปฐมรำชินีหยวนชูท่ำนนั้นที่ใช้มันได้มันท ำลำยจักรวำลแบบย้อนกลับด้วยสิ่งด ำรงจักรวำลจำกในกระบี่ไท่ชำงอนุมำนกำรสิ้นสุดของจักรวำลภำยในดำบเดียว พลังท ำลำยล้ำงเพียงพอที่จะก ำจัดสิบสองเทพมำรในชั่วพริบตำ!“เป็นไปได้อย่ำงไร…”ตี้เซินยิ่งไม่เข้ำใจ! ยิ่งไม่สำมำรถจินตนำกำรและยิ่งไม่อยำกจะเชื่อ ถึงอย่ำงไรก็มีเพียงปฐมรำชินีหยวนชูที่สำมำรถท ำให้พลังของจักรวำลฟังค ำสั่งของนำงและยินยอมให้นำงใช้กลำยเป็นพลังกำรโจมตีที่ท ำให้แอนนำสิ้นซำกในทันทีซึ่งเป็นพลังที่แข็งแกร่งพอๆ กับเทพแห่งควำมมืด
“แม้นังสำรเลวนั่นจะสืบทอดพลังปฐมรำชินีก็ไม่สำมำรถท ำถึงขั้นนี้ได้ถึงแม้พลังจักรวำลจะยอมฟังค ำสั่งนำง นำงก็ไม่เก่ำแก่พอที่จะกระตุ้นพลังได้!ไม่ใช่หรือ” ตี้เซินไม่เข้ำใจ ไม่เข้ำใจจริงๆ“นั่นน่ะสิ…” เทพพิทักษ์ข้ำงกำยตี้เซิน
