ก็ไม่เข้ำใจ “เมื่อสำมหมื่นปีก่อน ปฐมรำชินีหยวนชูสิ้นชีพอย่ำงสมบูรณ์ ร่ำงกำยสูญสิ้น วิญญำณสลำยหำย แม้นำงจะเกิดใหม่ ร่ำงกำยร่ำงใหม่ก็ไม่สำมำรถแบกรับพลังสมัยยังรุ่งโรจน์ของนำงได้ระดับชั้นของร่ำงกำยนำงต ่ำเกินไป!”“…” ตี้เซินเงียบทว่ำนำงตั้งข้อสันนิฐำนในใจ โดยเฉพำะเมื่อนำงเห็นเทวรถสุริยันที่แหลกสลำย และคิดถึงหมู่เทพสวรรค์และกองทัพเทพสุริยันส่วนใหญ่ที่ ‘หำยสำบสูญ’ไปนำนแล้ว นำงก็ยิ่ง ‘มั่นใจ’ ในข้อสันนิษฐำนของตนบำงทีหรืออำจะ นังสำรเลวคนนั้นคงไม่ใช่ผู้ขโมยพลังปฐมรำชินีและก็ไม่ใช่ผู้สืบทอดพลังของนำง แต่คือปฐมรำชินีตัวจริงมีเพียงองค์จริงจึงจะแข็งแกร่งเช่นนี้…“ปฐมรำชินีหยวนชูหรือ” ปำกสีแดงระเรื่อของตี้เซินพึมพ ำ ส่วนลึกในดวงตำฉำยประกำยมืดมิดซับซ้อน ตั้งแต่เล็กจนโตนำงไม่ค่อยได้ยินชื่อนี้บ่อยนัก เพรำะว่ำเสด็จแม่ของนำงจงเกลียดจงชังผู้เป็นเจ้ำของยิ่งนักนำงรู้มำตลอดว่ำที่เสด็จพ่อของนำงไม่เคยออกจำกกำรบ ำเพ็ญมำเยี่ยมนำงเลยสักครั้งเป็นเพรำะปฐมรำชินีหยวนชูคนนี้ เขำกักตนบ ำเพ็ญอยู่ในจักรวำลดั้งเดิมมำโดยตลอด!ตอนแรกที่เสด็จพ่อยังไม่สิ้นหวังนั้น นำงที่ยังเล็กยังได้เห็นเสด็จพ่อ ได้อยู่ในอ้อมอกของเขำฟังเขำกล่ำวถึงเรื่องรำวต่ำงๆ ของปฐมรำชินี ต่อมำเมื่อเสด็จ
พ่อกักตน นำงก็ไม่เคยได้พบเสด็จพ่อคนนี้อีกเลย ดังนั้นถึงแม้ว่ำเขำจะออกจำกกักตนและเรียกปราชุมเทพ นำงกลับปราชดด้วยกำรไปสำย สุดท้ำยเขำก็กลับไปกักตนอีกครั้ง ถ
