ึงแม้จะรู้ว่ำนำงถูกเผ่ำมำรจับตัวก็ไม่ยอมออกมำ“ฮึ!” ตี้เซินหัวเรำะเย็นชำ “ดูว่ำมีผู้ใดรอดชีวิต พำกลับต ำหนักสวรรค์”“แล้ว…” เทพพิทักษ์ที่ไม่กล้ำพูดค ำว่ำ ‘โจร’ ออกมำปำดเหงื่ออีกครั้งตี้เซินกล่ำวว่ำ “หรือว่ำพวกเจ้ำคิดว่ำเหลือเพียงพวกเรำไม่กี่คนจะต่อสู้กับนังสำรเลวนั่นได้”เหล่ำเทพพิทักษ์เงียบงัน ย่อมรู้แก่ใจว่ำเป็นไม่ไม่ได้ พวกเขำเห็นกับตำตัวเอง ทั้งก่วงมู่เทียนอ๋อง เทพอัคนีจู้หรง ท่ำนเทพเฮ่ำเทียน และสมำชิกของเมืองต้ำจ้ำงฟู หมู่เทพสวรรค์ เหล่ำกองทัพเทพสุริยันถูกก ำจัดอย่ำงไรด้วยกำร ‘รับรู้’ เช่นนี้ แม้โง่เขลำเพียงใดก็ไม่คิดว่ำตนเองจะเก่งกำจหรือมีควำมสำมำรถมำกเช่นนั้น! นั่นเป็นควำมบ้ำบิ่นที่แม้แต่คนบ้ำก็ยังไม่มี มิหน ำซ ้ำยังมีฉำกในต ำนำนตอนท้ำยนั่น…“องค์หญิงเจ็ด รีบถอยเถอะพ่ะย่ะค่ะ!” เทพพิทักษ์คิดว่ำไม่ต้องค้นหำผู้รอดชีวิตแล้ว รีบหนีก่อนดีกว่ำ เมื่อครู่นี้พวกเขำยังไม่ทันตั้งสติได้ ตอนนี้คิดได้แล้ว รีบหนีไปก่อนดีที่สุด!“ไปหำ!” ตี้เซินกลับบัญชำด้วยน ้ำเสียงเยือกเย็น ในขณะเดียวกันก็คอยสังเกตุกำรณ์ทะเลสำบสือซ่ำไห่ตลอดในขณะเดียวกัน…สวรรค์ชั้นเก้ำสั่นคลอน!
ต่ำงจำกที่ตี้เซินคำดเดำ เทพแข็งแกร่งมำกมำยมั่นใจว่ำกำรเปลี่ยนแปลงของจักรวำลเมื่อครู่นี้ เป็นปรำกฏกำรณ์ในต ำนำนที่เกิดขึ้นจำกกำรแผลงพลังเทวำอัสดงของปฐมรำชินี!“ปฐมรำชินี!”“ปฐมรำชินีกลับมำแล้ว!”เทพมำกมำยรู้สึกตื้นตัน!เทพรับใช้ต ำหนักเทียนตี้เ
