อิง!” ท่านแม่ยังไม่รีบตามพ่อและอิงอิงอีก พวกเขาจะหายไปแล้วนะ! จัดการคนชั่วพวกนี้เร็วเข้า
เยี่ยนอวี๋เข้าใจ ‘การละประโยค’ ของเด็กน้อย รอบกายแผ่ซ่านแสงหลากสีศักดิ์สิทธิ์ออกมา แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง…“ตาย!”อู๋เฮ่าเทียนที่จู่ๆ เปล่งเสียงขึ้นมาก็สังเวยเจดีย์องค์หนึ่งไปทางเยี่ยนอวี๋ชู่!เจดีย์ขยายใหญ่ตามเสียง มันบดขยี้ไปทางสองแม่ลูกเยี่ยนอวี๋ตัวเจดีย์มีสายฟ้าสีม่วงอันลึกลับระเบิดไม่หยุด พายุฝนฟ้าคะนองคำรามไปทั่วท้องฟ้าเยี่ยนอวี๋เองก็ตกใจกับพลังนี้ เพราะนางจำได้ว่านี่เป็นพลังของลูกน้องเก่าของนาง มันบริสุทธิ์มาก! บ่งบอกได้ว่าไม่ใช่พลังของทายาทรุ่นหลังของลูกน้องเก่านาง หรือพูดได้ว่า…“เทพอัสนี!”เยี่ยนอวี๋จ้องเจดีย์องค์นั้นเขม็งอู๋เฮ่าเทียนหัวเราะ “สายตาไม่เลวนี่! นี่คือเจดีย์อัสนีบาตของเมืองต้าจ้างฟูของข้า ซึ่งผนึกพลังเทพอัสนี หนึ่งในเหล่าขุนเขาและท้องทะเลไว้ เจ้ารอถูกสายฟ้าฟาดเป็นเศษซากเสียเถอะ! ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าไม่ใช่ทุกคนที่เจ้าจะหาเรื่องได้! อย่างเช่น…”
อู๋เฮ่าเทียนที่พูดไม่หยุด คำว่า ‘องค์หญิงเจ็ด’ อีกสามคำที่เหลือยังไม่ทันพูดออกมา เขาก็พูดไม่ออกแล้ว เพราะว่าเยี่ยนอวี๋ยกมือขึ้นมาพร้อมเอ่ยกับเจดีย์อัสนีบาตว่า “มา”วิ้ง!เจดีย์อัสนีบาสั่นไหว มันหยุดปล่อยสายฟ้าในทันที แม้แต่สายฟ้าสีม่วงที่กำลังจะฟาดโดนสองแม่ลูกก็หยุดชะงักลงเพราะว่าพลังจิตที่เยี่ยนอวี๋ปล่อยใส่เจดีย์อัสนีบาตคือพลังจิตหยวนชูอั
