กหน่วงที่สัมผัสได้นั้นคือของจริงอย่างไม่ต้องสงสัย!
จำได้แม่นเลยว่าตอนงานรับศิษย์ เจ้าเด็กนี่ยังอยู่แค่ระดับกลั่นลมปราณ ขั้นหนึ่งเองไม่ใช่หรือ นี่มันเพิ่งผ่านไปนานเท่าไหร่กันเชียว?
ชั่วขณะหนึ่ง สายตาทุกคู่ต่างหันขวับไปมองจางอวิ๋นราวกับเห็นผี
จางอวิ๋นยิ้มบางๆ อย่างไม่ยี่หระ
“ท่านผู้อาวุโสทั้งหลาย… ข้าชนะแล้ว!”
คำพูดนี้ดึงสติเหล่าผู้อาวุโสกลับมาสู่โลกแห่งความจริง มุมปากของพวกเขากระตุกยิก
แพ้แล้ว!
แค่พริบตาเดียว พวกเขาเสียหินวิญญาณไปคนละหกพันกว่าก้อน...
แค่คิดใจก็สั่นสะท้านเหมือนถูกมีดกรีด แต่พวกเขาก็จำใจต้องหยิบแหวนมิติออกมาจ่ายหนี้ด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว
เมิ่งจงจ้องมองจางอวิ๋นด้วยความเคียดแค้นจนแทบจะกัดฟันแตก นึกว่าจะถอนทุนคืนได้สักก้อน ที่ไหนได้กลับต้องเสียเพิ่มอีก!
ไอ้เวรนี่… ทำไมท่านผู้นั้นถึงยังไม่ลงมือสักที!?
จางอวิ๋นไม่ได้ชายตามองเมิ่งจงแม้แต่น้อย แต่กลับมองไปยังผู้อาวุโสใหญ่ที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยด้วยสายตามีความหมาย
ตาแก่นี่เดินเกมฉลาดนัก!
ถ้าชนะ เท่ากับได้โอสถสร้างทารกวิญญาณไปในราคาถูกแค่แสนหินวิญญาณ แต่พอแพ้ กลายเป็นเหล่าผู้อาวุโสคนอื่นต้องมาช่วยหารจ่าย!
เมื่อสังเกตเห็นสายตาของเขา ผู
