“บุกเข้าไป!”
“หลีกทาง! อย่ามาขวางทางข้า!!”
……
ศิษย์นับพันเคลื่อนไหวพร้อมเพรียงกันดั่งคลื่นยักษ์ถาโถม พุ่งทะยานเข้าสู่หอคอยอย่างบ้าคลั่ง เสียงตะโกนกึกก้องไปทั่วบริเวณ
ณ ด้านนอกประตูทิศใต้
มู่เซิ่งแลบลิ้นเลียริมฝีปาก แววตาฉายประกายอำมหิตพลางเหลือบมองไปทางจางอวิ๋นที่นั่งอยู่บนแท่นสูงไกลลิบ ในใจแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา
คอยดูเถอะ!
วันนี้ข้าจะบดขยี้ลูกศิษย์ของเจ้าให้ร่วงตกรอบยกกลุ่ม!!
“ศิษย์พี่ ให้ข้าช่วยไหม?”
อู๋หยางที่ยืนอยู่ข้างกายเอ่ยถามเสียงเครียด
“ไม่จำเป็น” มู่เซิ่งตอบโดยไม่หันมามอง สายตายังคงจับจ้องไปที่เหยื่อ “แค่เด็กใหม่สามคน พลิกฝ่ามือก็จัดการได้แล้ว!”
กล่าวจบ มู่เซิ่งก็หัวเราะในลำคอ ก่อนจะสาวเท้าเดินตรงดิ่งเข้าไปหากลุ่มศิษย์ของยอดเขาลำดับเก้าทันที
เมื่อเห็นดังนั้น อู๋หยางก็ไม่เซ้าซี้ รีบพุ่งตัวมุ่งหน้าไปยังประตูหอคอยเพื่อชิงความได้เปรียบในการแย่งชิงธงคำสั่ง
ทางด้านกลุ่มของสวีหมิงทั้งสามคนยังคงยืนนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เพราะสัมผัสได้ถึงจิตสังหารรุนแรงที่ล็อกเป้าพวกเขาเอาไว้อย่างจัง
“เจ้าอ้วน สุ่ยเอ๋อร์ พวกเจ้าเข้าไปชิงธงคำสั่งก่อน!”
สวีหมิงก้าวออกมาขวางหน้าอู๋เสี่ยวพั่งและอวี๋สุ่ยเอ๋อร์เอาไว้ แผ่
