เยี่ยนอวี๋มองไปทางทะเลสาบสือซ่าไห่ทันที นางเห็นได้ว่าทะเลสาบที่แต่เดิมซ่อนอยู่ในความมืดมีแสงสีฟ้าหม่นค่อยๆ ไหลออกมา “เริ่มขึ้นแล้วหรือ”“พลังค่ายกลเริ่มอ่อนแรงแล้วหรือ” อินหลิวเฟิงถาม “เช่นนั้นเราออกเดินทางกันตอนนี้เลยหรือไม่”“ไม่! ไม่ได้!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าร้อนรน เขาลุกนั่งขึ้นมาทันที “เป่ายังไม่ได้กิน ข้าวข้าว!”เยี่ยนอวี๋ลูบเด็กน้อยพูดว่า “จ๊ะ รอเสี่ยวเป่ากินเสร็จแล้วค่อยไปไม่รีบ กว่าพลังจะหายสิ้นต้องใช้เวลาอีกนาน”“เช่นนั้นหยวนสื่อเทียนจุนควรมาแล้วหรือไม่” อินหลิวเฟิงตื่นเต้น “ข้าชื่นชอบเขามาก!”“ตามหลักก็ควรมาแล้ว” เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงยังไม่มา”“หรือว่าตายไปแล้วขอรับ” เอ้อร์เหมาพูดขึ้นจากข้างๆอินหลิวเฟิงตบกะโหลกเขาไปทีหนึ่งทันที “หุบปากเสียๆ ของเจ้าซะ!”“สู้นายท่านน้อยมิได้หรอก ท่านน่ะพูดอะไรเป็นจริงทุกที” เอ้อร์เหมายอมรับความพ่ายแพ้อย่างจริงใจ
อินหลิวเฟิง “…”เขารีบปิดปากทันที! ไม่พูด ‘สิ่งที่ไม่ดี’ ของหยวนสื่อเทียนจุนเด็ดขาดเยี่ยนอวี๋กลับมั่นใจว่าหยวนสื่อเทียนจุนยังมีชีวิตอยู่ มันเป็นความรู้สึกอันคลุมเครือ อธิบายยาก แต่นางมั่นใจเช่นนั้น ทว่าสิ่งที่เยี่ยนอวี๋ไม่รู้คือทะเลสาบสือซ่าไห่ในบัดนี้กลายเป็นเรื่องอึกทึกในสวรรค์เก้าชั้นฟ้า เมืองชั้นหนึ่งต้าจ้างฟูที่อยู่ใกล้กับทะเลสาบสือซ่าไห่ที่สุดและเมืองอื่นที่ทราบข่าวต่างเริ่มเคลื่อนไหวกันแล้ว!ตี้เซินยังพาคนไปยังทะ
