เลสาบสือซ่าไห่!เมื่อเด็กน้อยเริ่มทานซุบไก่ฉีกแสนเอร็ดอร่อยก็มีสิ่งมีชีวิตกำลังเคลื่อนไหวบริเวณทะเลสาบสือซ่าไห่แล้ว เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้วอีกครั้ง“เม่ยเอ๋อร์ เจ้าไปสำรวจดูว่าผู้ปรากฏกายคือใครกัน”“เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่” เม่ยเอ๋อร์รับคำสั่งก่อนจะหายตัวไปเยี่ยนเสี่ยวเป่าอ้าปากรอป้อน เขาทานอาหารที่ท่านพ่อของเขาเป็นคนป้อนทีละคำอย่างเอร็ดอร่อย และยังไม่ลืมขอ “ขนมข้าวเหนียว!”“กินซุปหมดแล้วจะให้เจ้ากินชิ้นหนึ่ง” ต้าซือมิ่งให้สัญญาเยี่ยนเสี่ยวเป่ายื่นฝ่ามือทั้งห้านิ้วออกไปอย่างไม่พอใจนัก “ห้า!ห้าชิ้น!”
“ครึ่งชิ้น”เยี่ยนเสี่ยวเป่าชะงัก “หนึ่งชิ้น…” เขาเห็นลูกไก่กินไปสามชิ้นแล้วทำไมเขาได้กินแค่ชิ้นเดียว! เป่างอแงแล้วนะ…เยี่ยนอวี๋ที่กำลังทานขนมข้าวเหนียวอยู่เช่นกันก็ลูบศีรษะโล้นๆของเด็กน้อย พูดปลอบว่า “ท่านพ่อเจ้าก็หวังดีกับเจ้า เจ้ายังเล็กขนมข้าวเหนียวย่อยยาก”“น้องไก่เล็ก เล็กกว่า!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่ยอม“ครึ่งชิ้น” ต้าซือมิ่งพูดอีกครั้งเยี่ยนเสี่ยวเป่ากลืนซุปไก่ฉีกลงไป ก่อนจะพูดอย่างน่าสงสารว่า“ชิ้นเดียวก็ ชิ้นเดียว”แม้เยี่ยนอวี๋รู้สึกสงสารเด็กน้อย แต่นางก็ไม่ได้ช่วยเด็กน้อยคัดค้าน นางแค่รู้สึกว่าการที่เด็กน้อยทานเก่งออกจะดี ในเมื่อเขาชอบก็ให้ทานมากหน่อยก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรแต่ต้าซือมิ่งก็มีเหตุผลของตนเอง “ค่อยๆ กินไปทีละช่วงอายุเพื่อดื่มด ่ากับอายุและรสชาติชีวิตที่แตกต่างกัน” เขากำลังให้เด็กน้อยทานอา
