หารที่เด็กอายุเท่านี้ควรทาน ค่อยๆ ป้อนอาหารให้เด็กน้อยทานต่อเยี่ยนอวี๋ที่เริ่มเข้าใจความหมายอันลึกซึ้งในคำพูดของชายคนนี้นางรู้ว่าเขาต้องการลิ้มรสชาติของ ‘อายุ’ ที่แตกต่างกันเช่นนี้และ
เติบโตไปพร้อมๆ กับเด็กน้อย ทุกๆ ปี ทุกๆ เดือน ทุกๆ ช่วงอายุล้วนแตกต่างกัน ล้วนมีเอกลักษณ์เป็นของตนเองเมื่อเด็กน้อยโตขึ้นแล้วนึกย้อนกลับมาก็จะไม่รู้สึกว่าตนเองโตอย่างรวดเร็ว หากแต่คือการค่อยๆ เติบโต ได้รอคอยที่จะได้ทาน‘อาหาร’ ที่แตกต่างกันตั้งแต่ครึ่งขวบ แปดเดือน หนึ่งขวบ…จู่ๆ เยี่ยนอวี๋ก็รู้สึกว่าชายคนนี้ใส่ใจในรายละเอียดและวางแผนอย่างรอบคอบมาก ต่อไปเด็กน้อยจะต้องจำได้แม่นว่าในช่วงอายุไหนท่านพ่อของเขาให้เขาทานอาหารใหม่ๆ บ้าง…ทว่าเด็กน้อยในยามนี้ไม่เข้าใจแม้แต่น้อย เขาอยากจะให้ตนเองโตไวๆ! จะได้ทานขนมข้างเหนียวเยอะๆ เพราะว่าขนมข้าวเหนียวที่ท่านพ่อของเขาทำนั้นเคี้ยวแล้วหนึบหนับ เพลิดเพลินกว่าขนมไหน่เกามาก!“เช่นนั้นข้าที่โตเช่นนี้กินอะไร” จู่ๆ เยี่ยนอวี๋ก็ถามต้าซือมิ่งที่กำลังป้อนเด็กน้อยก็ตอบว่า “ข้าไง”เยี่ยนอวี๋ “…”ชายผู้นี้เจ้าชู้นัก!“แค่ก!”อินหลิวเฟิงที่ได้ยินก็เงยหน้ามองฟ้า แสร้งทำเป็นตนเองฟังไม่รู้เรื่อง กลับอดคิดในใจไม่ได้ว่า ไม่คิดเลยว่าต้าซือมิ่งที่ดูแล้วละเว้น
จากเรื่องกาม อันที่จริงร้ายไม่เบา! คำพูดเกี้ยวพาเช่นนี้ยังกล้าพูดออกมาได้ทว่าเม่ยเอ๋อร์กลับมาแล้ว “คุณหนูใหญ่”“ว่าอย่างไรบ้าง” เยี่ยนอวี๋
