บริเวณที่มืดมิดที่สุดในทะเลสาบสือซ่าไห่ สถานที่ที่มืดมนและคลุมเครือที่สุด เสียงคำรามอันดุร้ายและเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นดังขึ้นอย่างดิ้นรนหากเยี่ยนอวี๋อยู่ที่นี่ นางต้องจำได้ว่านี่คือซีซีของนาง แต่บัดนี้นางยังไม่ได้เข้ามาในทะเลสาบสือซ่าไห่ ค่ายกลที่หยวนสื่อเทียนจุนกางไว้ก็ยังไม่อ่อนแรงลง นางจึงยังไม่สามารถรับรู้ถึงกลิ่นอายของลูกน้องเก่าของนางได้แน่นอนว่า สาเหตุที่สำคัญยิ่งกว่าคือบัดนี้นางกำลังรักษาบาดแผลให้ต้าซือมิ่ง ไม่มีจิตใจสนใจอย่างอื่น นางย่อมไม่สามารถรู้สึกถึงกลิ่นอายของซีหวังหมู่ที่ค่อยๆ ฟื้นตัวได้“พ่อ…” เด็กน้อยถูกจิ่วอิงคาบไปอยู่ข้างๆ เขายังคงมองท่านพ่อด้วยน ้าตาคลอเบ้า ปลอบอย่างไรก็ไม่หายลูกไก่เองก็เป็นกังวลมาก “นายท่านคงไม่เป็นอะไรหรอกนะ”น ้าตาที่คลอเบ้าของเด็กน้อยหยดลงมาทันที จิ่วอิงรีบปลอบ “ร้องอะไรเล่า ท่านพ่อเจ้าแข็งแรงจะตายไป แกร่งกว่าเจ้าอีก หนังเหนียวตั้งแต่เด็ก เจ้าจะกังวลไปทำไม”“เป่า ไม่เชื่อฟัง…” เด็กน้อยกะพริบตา ยังคิดว่าเป็นเพราะตัวเองไม่เชื่อฟัง ดิ้นไปดิ้นมา ทำให้ท่านพ่อบาดเจ็บ
ดวงตากลมโตแวววับไปด้วยน ้าตาคู่นั้นทำเอาจิ่วอิงใจอ่อนไปหมด “ไม่เกี่ยวกับเสี่ยวเป่าเสียหน่อย ท่านพ่อของเจ้าไม่กระอักเลือดเพียงเพราะเจ้าดิ้นไปมาหรอก”“แงงง” เยี่ยนเสี่ยวเป่าปล่อยร้องโฮ เพราะตกใจกับคำว่า ‘กระอักเลือด’ จิ่วอิงปวดศีรษะทั้งเก้าของมันทันที! มันปลอบเด็กน้อยไม่เป็นจริงๆ! โดยเฉพา
