ะเด็กน้อยตระกูลหรง! โชคดีที่ต้าซือมิ่งนั้นลืมตาขึ้นแล้ว “มา”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ดวงตาพร่ามัวไปด้วยน ้าตาเห็นท่านพ่อของเขากำลังกวักมือเรียกก็บินทะยานไปหาทันที แต่ยังไม่กล้าพุ่งเข้าใส่อ้อมอกของท่านพ่อเต็มแรง ทว่าท่านพ่อเขาก็สวมกอดเขาเข้ามาทันทีครานี้เยี่ยนอวี๋ก็เก็บเข็มแล้ว นางเห็นเด็กน้อยกำลังอิงแผ่นอกของท่านพ่อของเขาอย่างระมัดระวัง ถามเสียงสะอึกสะอื้นว่า “พ่อ พ่อดี?”“หายแล้ว ไม่เป็นอะไรแล้วจ๊ะ” เยี่ยนอวี๋ลูบศีรษะโล้นๆ ของเด็กน้อยเพื่อปลอบประโลม “ไม่ร้องแล้วนะ ร้องจนตาบวมหมดแล้ว ถ้าร้องอีกไม่น่ารักแล้วนะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่ากลั้นไม่อยู่ “เสียใจ…”หรงต้าซือมิ่งที่ลูบหลังอ่อนนุ่มของเด็กน้อยก็รู้ว่าเด็กน้อยคงตกใจมาก จำได้ว่ามีครั้งหนึ่งที่ภรรยากระอักเลือด เด็กน้อยร้องไห้หนักกว่านี้ ร้องไห้จนภูเขาแทบจะถล่มพื้นดินแตกแยกทีเดียว
จากนั้น…“แงงง…”เด็กน้อยปล่อยโฮอย่างหนักหรงอี้ “…”เขาแค่คิดถึงเหตุการณ์นั้นเท่านั้น ไม่จำเป็นต้อง ‘ใจตรงกัน’เช่นนี้ก็ได้มั้ง…เยี่ยนอวี๋ที่ไม่รู้ความคิดของต้าซือมิ่งก็จูบเด็กน้อยอย่างสงสาร“พอแล้วๆ เสี่ยวเป่าไม่ร้องแล้วนะ ท่านพ่อเจ้าไม่เป็นอะไร ไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ”“แงงง…”เด็กน้อยยังคงร้องไห้ไม่หยุด ทำเอาเสื้อผ้าบริเวณแผ่นอกของท่านพ่อเขาเปียกไปหมดเยี่ยนอวี๋อยากจะรับเด็กน้อยเข้ามาปลอบ แต่เด็กน้อยจับท่านพ่อเขาไว้แน่น อุ้มมาไม่ได้เลยต้าซือมิ่งได้แต่ลูบศีรษะโล้นๆ ของเด็กน้อย กล
