่าวอย่างไม่สบอารมณ์นักว่า “ร้องอะไร ท่านพ่อเจ้ายังไม่ตายเสียหน่อย”ครานี้เอง…“แง! แงงง…”
เด็กน้อยร้องไห้หนักกว่าเดิม! เยี่ยนอวี๋มองต้าซือมิ่งตาขวาง “พูดดีๆ”ต้าซือมิ่งอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาซบที่ซอกคอ สงบอารมณ์เด็กน้อยพลางปลอบอ่อนโยนว่า “ไม่ร้องแล้ว พ่อสบายดี ต่อไปก็จะสบายดีนะ”“ไม่ ไม่กระอัก เลือด อึก…” เด็กน้อยที่สะอึกสะอื้นยังตั้งเงื่อนไขต้าซือมิ่งคิดว่าเป็นไปได้ยาก เขาปลอบเด็กน้อย “อืม” กระอักออกมาแล้วไม่ให้เจ้าเห็นก็พอเด็กน้อยไม่รู้ว่าต้าซือมิ่งกำลัง ‘ทำอย่างขอไปที’ จึงร้องไห้เสียงเบาลงเล็กน้อย “เป่าเสียใจ…”“ประเดี๋ยวทำซุปไก่ฉีกให้”“เพิ่ม เพิ่มขนมข้าวเหนียว”“ตกลง”เยี่ยนเสี่ยวเป่าหยุดร้องทันที แต่ยังคงกอดท่านพ่อเขาไว้แน่นเยี่ยนอวี๋ “…”นี่มันพ่อลูกประหลาดแบบไหนกัน“ไม่กินไก่ได้หรือไม่” ลูกไก่ถามขึ้นเสียงอ่อน
“ไม่ ไม่ได้!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตอบกลับอย่างหนักแน่นเยี่ยนอวี๋วางใจลง ก่อนจะนวดศีรษะอย่างช่วยไม่ได้ เจ้าเด็กคนนี้…“เช่นนั้นตอนนี้หาที่พักผ่อน ทำซุปให้เสี่ยวเป่ากินก่อนดีหรือไม่”อินหลิวเฟิงถามขึ้นจากข้างๆ มีจิตสำนึกรับใช้พ่อคุณทูนหัวเป็นอย่างดีเด็กน้อยพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ดี!”ตั้งแต่ที่เยี่ยนอวี๋มาถึงที่นี่ก็เห็นแล้วว่ายามนี้ยังไม่ใช่เวลาเหมาะที่จะเข้าไปในทะเลสาบสือซ่าไห่ “ทุกๆหนึ่งพันปี ผนึกที่หยวนสื่อสร้างไว้จะถดถอย และก่อนที่ผนึกจะอ่อนกำลังจะเป็นช่วงที่ผนึกมีพลังแข็งแกร่งที่สุด เข้า
