่าไม่เป็นไร”เยี่ยนอวี๋ผละตัวออกจากอ้อมกอดของต้าซือมิ่ง มองเด็กน้อยที่ถูกนางลูบตาไม่กะพริบเด็กน้อยก็มองท่านแม่ของนาง ดวงตากลมโตคู่นั้นเต็มไปด้วยความสับสน “แม่?”“เสี่ยวเป่า!” ราวกับเยี่ยนอวี๋เพิ่งจะวางใจได้ นางจูบศีรษะโล้นๆของเด็กน้อยและกอดเขาไว้แน่น “เสี่ยวเป่า…” นางตกใจจริงๆ!
จังหวะเมื่อครู่นี้นั้น นางคิดว่าพลังของนางจะเกิดกับลูกของนางทำลายเด็กน้อยน่ารักน่าชังจนไม่เหลืออะไรแล้ว นางรู้จักพลังของตนเองดีว่าแข็งแกร่งเพียงใด หากลูกถูกทำลายไปจริงๆ เช่นนั้นแม้นางจะฟื้นตัวกลับไปสู่ช่วงที่รุ่งเรือง นางก็ไม่สามารถหาเด็กน้อยกลับมาได้“เสี่ยวเป่า…” เยี่ยนอวี๋น ้าตาไหลต้าซือมิ่งที่โอบสองแม่ลูกไว้เจ็บปวดใจนัก เขาลูบหลังของภรรยาไม่หยุด เสียงปลอบประโลมเจือสงสารดังไม่หยุด “ไม่เป็นอะไรแล้วเสี่ยวเป่าดีมาก ไม่ต้องกลัว”เยี่ยนอวี๋กอดชายที่กำลังปลอบนางไว้แน่น “สามี…”“อืม” หรงอี้กอดสองแม่ลูกอย่างสงสารจับใจไว้แน่น เขาไม่เคยเห็นด้านที่อ่อนแอเช่นนี้ของภรรยามาก่อน เห็นได้ว่าเมื่อครู่นี้ทำให้ภรรยาเสียขวัญไม่เบาไม่แปลก ในเมื่อนางชอบเด็กน้อยของพวกเขาเช่นนี้ หากเด็กน้อยตายเพราะพลังของนาง นางอาจจะทำลายทั้งจักรวาลทันทีก็เป็นได้ เพราะว่านางควบคุมตัวเองไม่อยู่“แงงงง…”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่แต่เดิมยังงุนงงอยู่นั้น เขาก็อดร้องไห้ออกมาไม่ได้
“เสี่ยวเป่า”เยี่ยนอวี๋จูบเด็กน้อยอย่างเวทนา คิดว่าเด็กน้อยรู้สึกไม่สบายตรงไหนเยี่ยนเ
