กสวรรค์ต่อหน้าข้า โทษประหารเท่านั้น”“ฮึ!” เม่ยเอ๋อร์ที่ฟังถึงตรงนี้ก็อดพ่นหัวเราะเย็นชาออกมาไม่ได้“ฝีปากกล้านัก แต่เทพผู้ที่สามารถตัดสินโทษคุณหนูใหญ่ของข้ายังไม่เกิด! และเจ้าก็ไม่คู่ควร!”“ใช่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าสำทับเสียงเล็กเสียงน้อย!“ใช่แล้ว!” ลูกไก่ รวมถึงอินหลิวเฟิงต่างสำทับหงส์เทพรู้สึกหมดคำพูดกับกลุ่มคนโง่เขลาและไร้ยางอายกลุ่มนี้นางรู้สึกได้ว่าคนกลุ่มนี้ทั้งเล็กและไร้ประโยชน์ ไม่มีค่าแก่การกล่าวถึงเลยทว่าเยี่ยนอวี๋ที่ได้ยินดังนั้นก็สบตาหงส์เทพ แววตาว่างเปล่าน ้าเสียงไร้คลื่น “ดังนั้น เจ้าหมายความว่าหากจะแตะต้องเทพตกสวรรค์ที่พวกเจ้าพูดถึง ต้องผ่านด่านเจ้าก่อนรึ”
“ใช่แล้ว” หงส์เทพไม่พูดพล่าม “ข้ารู้ว่าเจ้ามีความสามารถไม่ธรรมดา ข้าจะให้โอกาสเจ้าแจ้งชื่อแซ่ของเจ้าอีกครา จากนั้นก็ออกมาตายซะดีๆ! อย่าทำให้พวกไร้ประโยชน์ตัวเล็กตัวน้อยข้างกายเจ้าต้องตกลำบากไปด้วยเลย ถึงแม้พวกเขาก็คงไม่มีจุดจบที่ดีหลังจากที่เจ้าตายไปก็ตาม”เยี่ยนอวี๋จึงไม่พล่ามไร้สาระอีก นางเหลือบมองต้าซือมิ่งพูดว่า“ฝากสามีช่วยดูเทพสวะนั่นให้ข้าก่อนนะ ข้าขอไปจัดการหงส์น้อยตัวนี้ก่อน”“ได้” หรงอี้ที่ถูกจัดแจงหน้าที่ก็ตอบอย่างไม่ลังเลหงส์เทพโมโหกับคำว่า ‘หงส์น้อย’ ที่นางเรียก! แต่นางยังไม่ทันได้ปริปาก เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ถามเสียงเล็กเสียงน้อยว่า “แม่ ข้าล่ะ”“ฟังพ่อเจ้านะ” เยี่ยนอวี๋ลูบศีรษะโล้นๆ ของเด็กน้อยพลางตอบอย่างอ่อนโยน
