ร้าย!เยี่ยนอวี๋ที่รอให้ซื่อฝานเทียนอ๋องแสดงท่าไม้ตายออกมาก็ประเมินซื่อฝานเทียนอ๋องเพียงประโยคเดียว ส่ายศีรษะราวกับมารดาที่ผิดหวังในมาตรฐานของเทียนอ๋องแห่งสวรรค์เก้าชั้นฟ้า“ฮึ!” ตี้เซินยิ้มหยัน นางรู้สึกว่านังสารเลวคนนี้เสแสร้งเก่งจริงๆ!เก่งกว่าเสด็จแม่ของนางเสียอีกเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ได้ยินเสียงเปร่งๆ ของนาง เขาก็หันศีรษะไปมองตี้เซิน และก็เห็นว่านางกำลังหัวเราะเสียงประหลาด พลันไม่พอใจขึ้นมา “ห้ามยิ้ม!”“ชิ!” ตี้เซินปราดตามองเจ้าตัวน้อยทีหนึ่ง รู้สึกว่าตนเองเหมือนกับเสืออกมาจากป่าถูกสุนัขรังแกจริงๆ แม้แต่เด็กฟันน ้านมที่ยังพูดไม่คล่องยังกล้าสามหาวกับนาง!“พ่อ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าโมโห “จัดการนาง!”ต้าซือมิ่งที่ถูกสั่งเหลือบมองตี้เซิน เขาลงมือจริงๆ! นางล้มลงบนหลังของจิ่วอิง แม้จะเหมือนกับว่าเขาจะไม่ได้ลงมือเลยก็ตาม“แค่ก…” ตี้เซินที่กระอักเลือดใช้ลิ้นเลียเลือดบริเวณมุมปาก แม้จะไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา แต่ความแค้นเคืองในสายตาก็รุนแรงมาก!ฝากไว้ก่อนเถอะ!
ทางที่ดีเจ้าคนสารเลวเหล่านี้ควรตายที่นี่เสียให้หมด มิเช่นนี้ตกถึงมือนางเมื่อไร นางต้องทำให้พวกเขาได้ลิ้มลองถึงรสชาติการตายทั้งเป็นแน่เมื่อในเหตุการณ์ไม่มีกลิ่นอายพิกลของตี้เซินแล้ว ทุกคนก็มองไปที่เยี่ยนอวี๋บนท้องฟ้าอย่างพร้อมเพรียง แม้แต่จิ่วอิงก็เบิกตาทั้งสิบเก้าดวงจ้องมองท้องฟ้าอย่างดุดัน อยากชม ‘การแสดง’ ของเยี่ยนอวี๋“แม่! แม่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าร
