ะดับท่านเทพขึ้นไปรู้สึกได้ถึงกฎระเบียบพื้นที่โดยรอบหายไปหมดแล้ว กลายเป็นพื้นที่รกร้าง สสารทั้งหมดที่สร้างขึ้นบนพื้นฐานของเวลาและมิติเดียวกันค่อยๆ สลายไปกลับสู่ยุคโบราณที่แทบจะไม่มียุคกาลเวลา“หืม?”เยี่ยนเสี่ยวเป่ากะพริบดวงตากลมโตราวกับองุ่นสีดำของเขา เขามองพื้นที่เหลืองรอบทิศอย่างงุนงง ยังเกาศีรษะโล้นน้อยๆ ของตน“นี่คือยุคแห่งความแห้งแล้ง ยุคที่ไม่มีอาหาร” ต้าซือมิ่งถือโอกาสให้ความรู้เด็กน้อยเยี่ยนเสี่ยวเป่าส่ายศีรษะทันที “เป่า ไม่ชอบ!”อีกทั้งเมื่อพูดถึงอาหาร เด็กน้อยก็บอกว่า “จ๊อกๆ! พ่อ จ๊อกๆ”“จอมตะกละน้อย!” ลูกไก่ที่มองเยี่ยนอวี๋พลางบินไปบินมาก็บอกว่านายท่านน้อยทานเก่งเกินไปแล้ว เพิ่งทานไปครู่หนึ่งก็หิวแล้ว
“ห้ามว่าพี่ เป่า!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าทำหน้ามุ่ย “พี่ โต! เจ้า ลูกไก่! ไม่โต!”ลูกไก่ชะงัก กำลังจะทำหน้าหงอย ซื่อฝานเทียนอ๋องที่ปรากฏตัวออกมาจากความแห้งแล้งก็ต่อยหมัดใส่เยี่ยนอวี๋ที่ลอยอยู่กลางอากาศหมายจะเด็ดศีรษะของนางไป!หลังจากที่ต้องละทิ้งพลังแห่งห้วงเวลาและมิติไป ซื่อฝานเทียนอ๋องจึงสามารถใช้พลังของร่างกายต่อสู้เท่านั้น เนื้อหนังของเทียนอ๋องทุกองค์ได้รับการฝึกฝนมาเป็นพิเศษ เป็นร่างกายแข็งแกร่งที่สามารถทนต่อกฎระเบียบสวรรค์ชั้นหนึ่งทุกข้อได้ ดังนั้น…วิ้ง!หมัดนี้ของซื่อฝานเทียนอ๋องสร้างความเคลื่อนไหวไม่ธรรมดาเสียงลมหวีดหวิวด้วยความเร็วยิ่งยวด ตั้งแต่ตอนที่มันปรากฏขึ้นก็จะทุบศีรษะของ
