เยี่ยนอวี๋แตกแล้ว“อ้ะเนะ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าเกือบจะขว้างค้อน ‘บ๊ะจ่าง’ จิ๋วออกไปอีกครั้ง แต่ถูกท่านพ่อของเขาห้ามไว้ทันในขณะเดียวกัน…“หมัดสวย!”
ตี้เซินอดกู่ร้องด้วยความยินดีไม่ได้ รู้สึกว่าซื่อฝานเทียนอ๋องมีไหวพริบดี สามารถละทิ้งท่าไม้ตายอันน่าภาคภูมิของเทียนอ๋องเปลี่ยนมาต่อสู้ตัวต่อตัวได้ทันท่วงที!น่าเสียดาย…เพี๊ยะ!มือเนียนขาวของเยี่ยนอวี๋ยกขึ้นมารับหมัดของซื่อฝานไว้ ทำให้เกิดความความเคลื่อนไหวน่าสะพรึง เสียงสะเทือนดังสนั่นแสบแก้วหูไม่เพียงเท่านี้…“ลงมา”เยี่ยนอวี๋ที่ฮุบหมัดซื่อฝานเทียนอ๋องก็เหวี่ยงซื่อฝานเทียนอ๋องดิ่งลงจากท้องฟ้าสู่พื้นดินอย่างรุนแรง ฝุ่นตลบไปทั่ว ทว่านี่เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น…ตุบ!เยี่ยนอวี๋ปาดขาออกไป นางเตะซื่อฝานเทียนอ๋องราวกับเป็นลูกบอล จนเขาล้มลงบนเนินทรายที่อยู่ไม่ไกล ฝุ่นทรายตลบอบอวลไปทั่วหมัดและเท้าอันทรงพลังดังกล่าว ทำเอาซื่อฝานเทียนอ๋องจะอาเจียนเป็นเลือดอยู่แล้ว เห็นได้ว่าหมัดและเท้าของเยี่ยนอวี๋มิได้อ่อนแอดุจหมอนปักที่สวยงามเช่นนั้น
“แค่ก…”ซื่อฝานเทียนอ๋องที่เจ็บปวดจนกระดูกเคลื่อน เขาเพิ่งจะลุกขึ้นยืน ในศีรษะของเขายังส่งเสียง วิ้ง ไม่หยุด เพราะว่าเขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดแม้แต่เนื้อหนังของฝ่ายตรงข้ามยังแข็งแกร่งเช่นนี้ ราวกับร่างจำแลงของหินที่มีอายุหลายร้อยล้านปี ดื้อรั้นยิ่งนัก!“แค่ก…”ซื่อฝานเทียนอ๋องรู้สึกได้ว่าซี่โครงของตนคงจะหักไปแล้ว นี่เป็นประสบการณ
