หมือนตั้งอยู่บนเมฆสีขาว
ผู้ที่อาศัยอยู่ในที่พักที่มีทิวทัศน์งดงามที่สุดนี้คือผู้ดูแลใหญ่ของสำนักภายในตวนอวี๋ชิง
ตวนอวี๋ชิงชอบความสงบ เนื่องจากวรยุทธ์ของเขาไม่สามารถพัฒนาต่อไปได้อีกแล้ว อีกทั้งตำแหน่งก็ได้เลื่อนขึ้นถึงจุดสูงสุดแล้ว ดังนั้นทุกวันเขาจึงเพลิดเพลินกับการดื่มชาบนตำหนักปี้เสียวนี้ แม้แต่บรรดาผู้ดูแลใหญ่ก็แทบไม่กล้ามารบกวน
แต่วันนี้ที่พักปี้เสียวกลับคึกคักเป็นพิเศษ ควันจากครัวในเรือนข้างๆ ลอยขึ้นมา กลิ่นหอมโชยมา
บนตำหนักปี้เสียว ชุดเก้าอี้โบราณที่แกะสลักจากไม้หลิวทั้งชุดอย่างงดงามวางอยู่ตรงกลาง ชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมยาวสีแดงสด อายุราวคัมภีร์ราตรีกระจ่างเล่ม 2-4 สิบปี นั่งอยู่ในตำแหน่งประธาน หรี่ตาจิบชาหอมในมือ เขาคือจ้าวยางเจินเหรินที่ หลี่ลี่เคยพบที่ปากหุบเขาปีศาจนั่นเอง
ใบหน้าแดงก่ำ ท่านผู้ดูแลใหญ่ประจำสำนักภายในตัวใหญ่ร่างกำยำนามตวนอวี่ชิ่งนั่งยิ้มแย้มอยู่ด้านล่าง ส่วนผู้ดูแลใหญ่อีกสองคนยิ้มประจบ ระมัดระวังนั่งอยู่ตำแหน่งท้ายสุด แทบไม่กล้านั่งเต็มก้น
ขณะนั้นมีคนหนึ่งเดินเร็วๆ มาจากด้านนอกของคฤหาสน์ปี้เสียว สวมเสื้อคลุมยาวสีเทา คือผู้ดูแลใหญ่หูหยุนซาน
“หากรู้ว่าท่านผู้วิเศษชื่อฉีหยางจะมา ข้าคงรีบกลับมาเร็วกว่านี้” หูหยุนซานมองดูคฤหาสน์ปี้เสียวที่สูงตระหง่านแต่ไกล พลางบ่นตัวเอง มือลูบกล่องหยกในอก แล้วเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นอีก
มาถึงคฤหาสน์ปี้เสียว หูหยุนซานรีบเข้าไปคำนับ ปากพู
