บี่นี้มีตราจิตสัมผัสของเขา สามารถดึงคืนได้ทุกเวลา เขาให้อีกฝ่ายยืมกระบี่เซียนเล่มนี้ไปก่อน ภายหน้าก็แค่เรียกคืน ไม่ต้องให้อาวุธวิเศษชิ้นอื่น ประหยัดเงินได้
เขาไม่กลัวเลยว่าอีกฝ่ายจะลบจิตสัมผัสของเขาได้ ผู้ฝึกตนผู้น้อยขั้นกลางระดับเขตแดนจะสามารถระดับนั้นได้อย่างไร
ต่อให้ลบได้จริง ๆ เขาก็สามารถตรวจสอบและเข้าหยุดได้ทันเวลา
เจียงผิงอันย่อมเห็นจุดประสงค์อีกฝ่าย นั่นก็คือไม่คิดให้ประโยชน์ ตั้งใจใช้งานเขาเปล่า ๆ
แต่เขาก็ยังทำดีอกดีใจ รับกระบี่เซียนไว้พลางกล่าวว่า “นี่เป็นศาสตราเซียน แต่อาจารย์ยังเต็มใจให้ศิษย์ยืม ศิษย์ตื้นตันยิ่งนัก แต่ท่านมิกลัวศิษย์ทำมันหายหรือ?”
“ทำหายแล้วเช่นไร? ใครใช้ให้เจ้าเป็นศิษย์ข้าล่ะ… แค่ก ๆ เอาล่ะอาจารย์จะต้องพักฟื้น ไปตรวจสอบเสียว่าใครกันคิดร้ายกับร้านเรา”
เซี่ยเปิ่นจวินกระอักไอรุนแรง ลมหายใจเรรวน ดูบาดเจ็บสาหัส
“เช่นนั้น ศิษย์ขอตัวก่อน”
เจียงผิงอันเก็บกระบี่เซียนแล้วปิดประตูจากไป
ในห้อง เซี่ยเปิ่นจวินกางอาคม นำเศษกระดาษขาดแผ่นหนึ่งออกมาด้วยท่าทางตื่นเต้นยินดี
“เซียนผู้นี้ถึงกับได้ ‘ภาพร่างหลอมศาสตรามาร’ ในคำร ่าลือมา!ขอเพียงข้าสร้างศาสตรามารได้ ก็จะใช้มันบรรลุขอบเขตถัดไปได้!”
ภาพร่างหลอมศาสตรามารนี้ เขาฉวยมาจากสหายผู้หนึ่ง แม้จะเป็นสหายที่รู้จักกับเขาเป็นหมื่น ๆ ปี แต่สหายนับเป็นอะไร? ขอเพียงเขายังหลอมอาวุธวิเศษได้ คนมากมายก็แย่งกันผูกมิตรกับเขาแล้ว
ที่ทางเด
