ไม่เพียงเท่านี้ เขายังชี้ไปที่ผูเอ้อตัวและเทพองค์อื่นๆ บนฟ้า ส่งเสียงเล็กเสียงน้อยเลียนแบบท่านแม่ว่า “ลงมา!”ประเด็นคือเขาเพียงเรียกครั้งหนึ่ง ผูเอ้อตัวและเทพองค์อื่นๆ ก็พากันร่วงลงบนพื้นและคุกเข่าลงข้างกายองค์หญิงเจ็ดจริงๆ ทุกคนเหงื่อไหลราวกับฝนตก“ฮ่า!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าดีใจดิ้นไปมา ยังคิดว่าเทพเหล่านี้ให้ความร่วมมือกับการเรียกของเขา จึงร่วงลงมาจริงๆ เขายังชมตัวเองอีกว่า“พ่อ! เป่า เป่าเก่ง!”ต้าซือมิ่งจะพูดอะไรได้ เขาทำได้เพียงลูบศีรษะโล้นๆ ของเด็กน้อย พยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ เสี่ยวเป่าเก่งที่สุด”
“ฮี่ๆ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพิงแผ่นอกท่านพ่อพลางมองผูเอ้อตัวและเทพองค์อื่นๆ ต่อไป ดวงตาของเขายังเปล่งประกายวิบวับสุกใส! ราวกับน ้าในฤดูใบไม้ผลิ ใสสะอาดและนุ่มนวลส่วนตี้เซิน ขณะที่นางเงยหน้าขึ้นก็สบตาอันบริสุทธิ์คู่นั้นที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา เด็กน้อยยังมองตาปริบๆ ทั้งไร้เดียงสาและบริสุทธิ์“ฮึ” ตี้เชินแสยะยิ้มเบาๆ พลังเทพที่รวบรวมรอบกายนางแน่นหนาขึ้นเรื่อยๆ และค่อยๆ กลายเป็นสีม่วงเข้ม พลังเทพทั่วทั้งเมืองก็หยุดนิ่งเพราะเหตุนี้เยี่ยนอวี๋เลิกคิ้วเล็กน้อย “เจ้าสืบทอดร่างกายไท่สื่อของบิดาเจ้า”“ใช่แล้ว” ตี้เซินยิ้ม ดวงตาที่มองเยี่ยนอวี๋กลับมีแต่ความเยือกเย็นเฉยชาราวกับมองคนตาย “เสียดายที่เจ้ารู้ช้าเกินไปแล้ว”ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา…เทพองค์อื่นๆ ในเหตุการณ์ต่างแผ่พลังป้องกันออกมาด้วยสัญชาติญาณ แม้แต่ท่านเท
