ป๋เฟิงคิดว่าตนเองต้องตายแล้วแน่ๆตี้เซินก็เชื่อมั่นว่า ภายใต้พลังเทพไท่สื่ออันศักดิ์สิทธิ์ของนาง จะไม่มีสิ่งมีชีวิตใดเหลือรอดในเมืองไป๋เฟิงอีก นางจะทำลายล้างทุกสิ่งทำลายสิ่งมีชีวิตทุกอย่าง! ทว่า…“เงียบ ตาย” ชั่วขณะที่คลื่นพลังไท่สื่อโจมตีและมาถึงตัวเขา ต้าซือมิ่งที่อุ้มเด็กน้อยก็ปริปากเรียกค้อนลึกลับลายมังกรออกมาวิ้ง…คลื่นพลังทำลายล้างแห่งความเงียบงันพวยพุ่งออกมาจากค้อนลึกลับลวดลายมังกรสีดำราวกับภูเขาไฟระเบิดอย่างต่อเนื่องทันที มันกวาดล้างพลังไท่สื่อทั่วทั้งบริเวณ“ว้าว!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าตื่นตากับภาพสาดหมึกที่มีคลื่นสีดำชนปะทะกับแสงสีม่วง โดยเฉพาะแสงประหลาดลึกลับที่แผ่ซ่านออกมาจากค้อนขนาดยักษ์ของท่านพ่อเขายิ่งทำให้เขาตะลึงงัน“ว้าววว”“ว้าววว”
ลูกไก่ที่ตกอยู่ในอาการเดียวกับเยี่ยนเสี่ยวเป่า มันก็ถูกแสงประหลาดที่แผ่ซ่านออกมาจากค้อนขนาดยักษ์ดึงดูดความสนใจทั้งหมดไป ยังรู้สึกตื่นเต้นจนอยากจะพุ่งขึ้นไปด้วย!หากไม่ใช่เพราะขณะที่ต้าซือมิ่งโจมตีศัตรูกลับยังจับเจ้าตัวน้อยทั้งสองไว้แน่น พวกเขาคงพุ่งตัวออกไปแล้ว! เพราะความฮึกเหิมในสายเลือด พวกเขาอดกลั้นแทบจะไม่ไหวแล้วจริงๆ!“พ่อ! อ้ะ! โอ๊ยโอ๊ยยย” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตื่นเต้นดีใจใหญ่ แก้มน้อยๆตื่นเต้นจนกลายเป็นสีแดงระเรื่อเพราะการโจมตีนี้ หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นมากในขณะที่เด็กน้อยตื่นเต้นดีใจอยู่นั้น พลังทำลายล้างแห่งความเงียบของท่านพ่อเขาก็ทำลายพลังเทพไท่สื่
