ตายซะเถอะ!”ครืน!ครืนครั่น!เหล่าผู้น้อยใหญ่ในเมืองไป๋เฟิงในบัดนี้รู้สึกได้ถึงพลังเทพอันดุร้ายราวกับพายุหมุนโหมพัดไปทางกลุ่มเยี่ยนอวี๋แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนอึ้งคือ ไม่ว่าจะเป็นหญิงงามผู้ซึ่งยืนอยู่บนหลังของจิ่วอิงหรือจะเป็นหนุ่มสง่าอุ้มลูก หรือแม้แต่สาวใช้ที่แบกดาบเล่มใหญ่คนนั้น รวมถึงไก่อ่อนที่ดูไม่เหมือนเทพเลยตัวนั้น พวกเขาล้วนสงบนิ่งเหลือเกิน…!?ทั้งๆ ที่พลังแห่งสวรรค์อันบ้าคลั่งดุจพายุหมุนกำลังจะโค่นล้มทุกสิ่ง อีกเพียงไม่นานพวกเขาก็จะถูกซัดจนไม่เหลือแม้แต่เศษซากแล้วแต่พวกเขากลับไม่ป้องกัน และยังมองท่านเทพผิงเฉิงที่กำลังสู้สุดกำลังอย่างนิ่งเฉยเอ่อ…
นี่เป็นการต่อสู้ที่เหล่าชาวเมืองไป๋เฟิงรู้สึกเหลือเชื่อมากที่สุดเท่าที่เคยเจอมาอย่างมิต้องสงสัย! แต่พวกเขาไม่ทันได้กะพริบตามองกลุ่มคนที่ ‘รุกราน’ เมืองไป๋เฟิงเหล่านี้ว่าพวกเขาเฉยเมย ไร้ความรู้สึก หรือประมาทเลินเล่อจริงๆ หรือไม่ เหตุการณ์ก็สงบลงแล้ว…“เอ่อ!?”ชาวเมืองเมืองไป๋เฟิงงุนงงอีกครั้ง! ไม่มีผู้ใดเห็นสิ่งใดชัดเจนเลยแม้แต่ท่านเทพซ่านเฉิงเองก็ไม่เห็นเช่นกัน!ในขณะดียวกัน…“เนะ!”เยี่ยนอวี๋เดินลงมาจากหลังของจิ่วอิง และเมื่อนางเหยียบลงบนพื้นแล้ว…ซู่!ส่วนที่นูนขึ้นคล้ายรากบนพื้นดินของเมืองไป๋เฟิงซึ่งถูกกระตุ้นโดยท่านเทพผิงเฉิงก็ ‘หด’ กลับไปอย่างรวดเร็วราวกับเจอดาวข่ม!“นี่มัน…”ท่านเทพซ่านเฉิงมองภาพตรงหน้าอย่างเหลือเชื่อ เขารู้สึกประหลาดใจมากนัก
