สิ่งที่ทำให้ชาวเมืองไป๋เฟิงที่อยู่ใกล้กับเยี่ยนอวี๋หัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้คือ เสียงเล็กเสียงน้อยที่ดังตามหลังเสียงของเทพธิดาผู้งดงามขึ้นมาว่า “ไส ไสหัวออกมา!”ชาวเมืองไป๋เฟิงจึงเห็นว่าบนศีรษะของอสูรขนาดใหญ่ดูดุร้ายนั่นมีทารกน้อยน่ารักน่าชังงดงามดั่งภาพวาดนั่งอยู่!?“เอ่อ!”หลายๆ คนคิดว่าตนเองตาฝาด แต่หลังจากพวกเขาขยี้ตาเสร็จแล้วก็พบว่าพวกเขาไม่ได้ตาฝาด บนศีรษะของอสูรดุร้ายจิ่วอิงมีทารกน้อยนั่งอยู่บนนั้นจริงๆ และยังเป็นทารกงดงามที่สวมชุดสีแดงวิจิตรด้วยการรวมตัวกันของกลุ่มคนดังกล่าวทำให้ผู้พบเห็นตะลึงมากพอแล้ว แต่ดันมีลูกไก่สีเหลืองนวลอีกหนึ่งตัว มันก็พึมพำอย่างดุร้ายว่า “เจ้าเมืองเยี่ยน! ยังไม่รีบออกมาตายอีก!”เช่นนี้มัน…“ข้าคิดว่ามันหลุดโลกเกินไปหน่อยแล้ว กูไหน่ไน” อินหลิวเฟิงอดพูดไม่ได้ แม้เจ้าตัวเล็กทั้งสองจะพูดอย่างดุร้าย! แต่ปวกเปียกเกินไป ไม่มีความน่าเกรงขามเลยจริงๆ
เอ้อร์เหมาไม่ได้พูดอะไร แต่เยี่ยนเสี่ยวเป่าตื่นเต้นดีใจจนพูดคล่องแล้ว “ไสหัวออกมา!”เยี่ยนอวี๋คิดว่าตนเองสอนเด็กน้อยไม่ดี กำลังจะบอกเด็กน้อยว่าเราจะไม่เรียกเช่นนี้แล้ว ทว่าจิ่วอิงก็เปิดกล่องเสียงทั้งเก้าตะโกนออกไปว่า “เจ้าเมืองสุนัข! ไสหัวออกมา…”“ฮ่า!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าดีใจแทบบ้า รู้สึกว่าจิ่วอิงคำรามได้สง่างามยิ่งนักเยี่ยนอวี๋ “…”นางมักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับการเรียนรู้ของเด็กน้อยต้าซือมิ่งโอบภรรยาเข้ามาในอ้อ
